Bir çocukluk şiirinden

Sevim Kutluay’ a:

…Dikilmiş rüzgâra, kuytuda duracağına

Beden çökmüş, dağılmış sertliğin pala bıyıklarında

Doğa annem neredesin?..

Erkek veya kadın bir bedene doğarız. Ama dişil ve eril olanı bedenlerimiz belirlemezler.   Bizi asıl biçimleyen içine doğulan kültürlere özgü algılamalardır. Birine erkek, kadın veya başka bir şey dediğimiz an onu tüm varoluşsal nitelikleriyle bir kategorinin içerisine sokarız. Oysa kadın-erkek ilişkileri ve hatta cinsellik egemen söylemin yarattığı güç ilişkilerinin bir türevi değil midir? Güç ve iktidar söylemlerindeki dişil ve eril vurguları hangi tuzaklarla giyiniriz peki?

Düşünürüm, otoritenin egemen söylemine karşı bir zafer kazanmak mümkün müdür acaba? Foucault  “Bizim söyleme olan karşıtlığımız dahi egemen söyleme göre belirlenir” diyor. Haklı olabilir mi? Aklımızın esaretinden kurtuluşumuzun hiçbir yolu yok mudur? Yüzleşmek zorunda olduğumuz, insan olmanın sonsuz acı tadı mı?

Kim bilir belki de özgürleşebilmemizin esası kendimiz hakkında oluşturduğumuz tanımlamalarda değil, bizi kuşatan tanımlamalara başkaldırmaktadır.

ENGİN ALKAN

HEKATE’NİN ŞARKISI

ŞİİRLER: WILLIAM SHAKESPEARE

ÇEVİRENLER: TALAT S. HALMAN, SABAHATTİN EYÜBOĞLU, CAN YÜCEL

MÜZİK VE PROJE: SELİM ATAKAN

YÖNETEN: ENGİN ALKAN

YAPIMCI: ZEYNEP ÖZBATUR ATAKAN /KARATER YAPIM

SAHNE TASARIMI: GAMZE KUŞ

GİYSİ TASARIMI: DUYGU TÜRKEKUL

IŞIK TASARIMI: MAHMUT ÖZDEMİR

MAKYAJ TASARIMI: SEHER SANDER,

TANITIM KOSTÜMLERİ: MEHTAP ELAİDİ

OYNAYANLAR:

HEKATE: AYÇA VARLIER

MAC BETHAT: EMRE ÇELİK

I. CADI: BANU KUNT

II.CADI: BEGÜM GÜNCELER

KERBEROS: BÜLENT TEKAKPINAR

ORKESTRA
SELİM ATAKAN( ŞEF, PİYANO)
HAKAN ELBİR (AKERDEON)
ÖZLEM NOYAN (FLÜT)
DENİZ DOĞANGÜN (VİYOLONSEL)
SALTIK TUKUR (BAS)
USKAN ÇELEBİ (PERKÜSYON)

YÖNETMEN YARDIMCISI: VOLKAN KELEŞ

PROJE KOORDİNATÖRÜ: ASLI ATASOY

ASİSTANLAR:

Fatih Gençkal,Cansev Erdemir, Suat Yazıcı

TANITIM DOSYASINDAN:

Shakespeare’ in Macbeth oyunun üzerine gerçekleştirilmiş bir müzikal uyarlama olan Hekate’ nin Şarkısı, Selim Atakan tarafından bestelenmiş, büyük çoğunluğu sonelerden seçilmiş Shakespeare’ e ait dizelerden oluşmaktadır. Yönetmenliğini Engin Alkan’ ın gerçekleştirdiği  müzikal gösteride bedensel devinimlerin, dansın ve tiyatronun iç içe geçmiş saydam ifadelerinin eşlik ettiği şiirler Cadı Hekate ve Macbeth karakterlerinin ekseninde ifade olunan bir kurguyla seyirciye iletilmektedir.

Macbeth tragedyasında Hekate kimliğinde simgelenen karanlığın, büyücülüğün ve kötülüğün cadı figürleri Hekate’ nin Şarkısı’nda bu kez doğdukları doğu kültürlerinin ortak belleğinde yer alan ana tanrıça kimlikleriyle ele alınmışlardır. Shakespeare’ in metnine de kaynaklık eden Cadı Hekate aslen binlerce yıldır Akdeniz kültür havzasında varlık gösteren anaerkil ana tanrıça figürünün zamanla kötücül bir büyücüye dönüşmüş formudur.

Aynı zamanda Tanrıça Hekate Anadolu pagan kültürü orijinli bir tanrıçadır. Kültü ve miti daha sonra Antik Yunan’ a yayılmış,  giderek Hıristiyanlık düşünce ve inanç sistemlerinin değişimiyle farklılaşıp karanlıkların, sihir ve cinlerin, şeytanla işbirliği yapan cadıların tanrıçası kimliğine bürünmüştür. Bu ilginç değişimde anaerkil toplum değerlerinin ataerkil değerlere dönüşmesinin payı oldukça açıktır. Bu bağlamda Hekate’ nin Şarkısı seyircisini insanlığın ortak eril ve dişil karşıtlıkları üzerinden erk ve iktidar kavramlarının binlerce yıllık yolculuğuna tanıklık etmeye çağırmaktadır.

Yönetmenliğini Engin Alkan’ ın gerçekleştirdiği; bedensel devinimlerin, dansın, tiyatronun ve müziğin iç içe geçmiş saydam sınırlarında, canlı bir orkestranın eşlik ettiği gösteri Ayça Varlıer, Emre Çelik, Banu Kunt, Begüm Günceler, Bülent Tekakpınar tarafından sunulmaktadır.

KURGU

Macbeth’ in üç cadısı kaynayan kazanlarının başında hummalı bir çaba içindedirler. O bildik tekerlemeleriyle oyun başlar; “Kayna kazanım kayna! Yan ateşim yan!”Kazan kaynar, Hekate’ nin bedeninden Macbeth dünyaya gelir. Cadılarımız Macbeth’ i güçle yoğururlar, ona iktidar verirler, özgüvenle cilalarlar, tıpkı diğer bütün analar gibi.Kahramanımız giderek buyurganlaşan bir erk figürüne dönüşmeye başlar. Yaratıcısı Hekate’ ye büyük hayal kırıklığı yaşatan bir gerilim içindedir. Kız kardeşler el verip onu dönüştürmeye çabalasalar da Macbeth durumu kendi varlığına yönelik tehdit olarak algılar ve doğduğu rahmi ele geçirmek üzere davranır.

HEKATE VE CADILIK

Shakespeare’ in Macbeth’ i, şimşek ve gök gürültüleri arasında üç cadının nın bir sonraki buluşmalarının Macbeth’ le olmasına karar vermeleriyle başlar. Macbeth ve Banquo bir açıklıkta gezinirlerken cadılar onları bazı kehanetlerle karşılarlar.  Macbeth’ in iktidar hırsını körükleyip yanılmasına neden olan üç kadın yer altı dünyasından fırlamış, şeytanla işbirliği yapan, sihir ve cinlerin karanlık cadıları olarak çizilmiştir.

Birbirini tamamlayan bu üç cadı figürünün başlarında Shakespeare’ in Yunan Mitolojisinden devşirerek kullandığı Baş Cadı Hekate vardır.

Eserimizde Hekate ve diğer iki cadı Shakespeare’ in Macbeth’ inde çizildiği gibi karanlık ve kötücül figürler olarak değil, hayatı kutsayan evrensel uyum ve barışın doğurgan figürleri olarak resmedileceklerdir. Bu çok önemli algı farkının dayandığı temel şudur:  Hekate Akdeniz havzasında varlık gösteren anaerkil ana tanrıça figürünün zamanla kötücül bir büyücüye dönüşmüş formudur.  Hekate Anadolu pagan kültürü orijinli bir tanrıçadır, kültü ve miti daha sonra Yunanistan’a yayılmıştır. Üç yüzlü olarak bilinmesi ayla özdeşleşmesinden ileri gelir.

Hekate aysız geceleri ya da ayın son dördün evresini simgeler. Ay anaerkil toplumlarda dişilikle oldukça ilgili olduğundan, Hekate’ nin kadınlığın son dönemlerini de simgelediği söylenir.

Hekate’ nin ilk tapınıldığı zamanlardaki yaşam veren, yaşamlarının önemli karar noktalarında insanların doğru karar vermelerine yardımcı olan, ışık saçan, yol gösteren kişiliği, ileriki yüzyıllarda Hıristiyanlık düşünce ve inanç sistemlerinin değişimiyle farklılaşır. Gitgide karanlıkların, sihir ve cinlerin, yer altı dünyasının yaşlı büyücüsü ve şeytanla işbirliği yapan cadıların tanrıçası kimliğine bürünür. Bunda anaerkil toplum değerlerinin ataerkil değerlere dönüşmesinin payı olduğu düşünülmektedir.

Hekate kimi bölgelerde yol ağızlarında her yeri her şeyi görebilmesi için üç bedenli bir heykel olarak canlandırılmıştır. Kimi sanatçılar da onu aynı bedende üç başlı, altı elli olarak, ellerinde meşale, kılıç, hançer, kement, anahtar ve yılan tutarak görüntülemişlerdir.

Hekate’ nin Tanrı’nın Adem ile aynı anda yine balçıktan yarattığı Lilith’ in dönüşmüş formu olduğu düşünülmektedir. Lilith güzel, güzel olduğu kadarıyla şuh ve başına buyruktur. Kendini Adem’ le birlikte topraktan yaratıldıklarından eşit sayar ve ona tabi olmayı şiddetle reddeder, Adem’ i terk eder.

Mezopotamya’da tanrı ve tanrıçaların hükmettiği dönemlere baktığımızda; Lilith, Sümerlerde rüzgâr tanrıçası “Lilitu” olarak karşımıza çıkarken, Babillerde tanrıça İşhtar’ın güzelliği, zekâsı ve şuhluğu aynı zamanda yine Babil’in kötülük tanrıçası Lamatsu’yla benzerlik gösterir. Güzellik ve kadınsal iç dürtü, kıskançlık ve kin olarak birleşmiş, erkeğine boyun eğmeme hatta isyankârlık, tek bir tanrıçada birleşerek Filistinliler vasıtasıyla antik Yunan’ın tanrılar dünyasına girmiş ve burada karşımıza “Hekate” olarak çıkmıştır. Hekate, bir taraftan insanların yardımcısı olup adına adaklar adanan bir tanrıçayken diğer yandan büyünün ve sihrin, karanlık tarafın, insanlara musallat olan cinlerin ve erkek nefsinde olmaması düşünülen kötülüklerin sorumlusu olarak tutulmuştur.

Meryem ve Artemis-Diana arasındaki bağlantıları da dikkat çekicidir:  Her iki kadın figürü de bakiredir fakat doğum yapmışlardır, her ikisinin de “Cennet’in Kraliçesi”, “Tanrı’nın Annesi”, “Kutsal Bakire” gibi ortak isimleri vardır. Dünyanın yedi harikasından biri sayılan ve Artemis’i evi olarak kabul edilebilecek en büyük Artemis Tapınağı ve Meryem’in evi aynı yerde, Efes‘tedir. Kilise tarafından M.S. 431′e kadar kutsallığı kabul edilmeyen Meryem‘in Konstantin tarafından düzenlenen konsülden sonra kutsal kabul edilmesi ve Artemis-Diana’nın özelliklerinin kendisine atfedilmesi tesadüf değildir.

MACBETH  “HAYATIN OĞLU”

Milattan sonra 11. yüzyılın başları, Britanya adası. Bu tarihlerden önce ve çok sonraları da olacağı gibi, kanlar içinde, ihanetlerle, kibirle dopdolu, en yakınlarındakileri ve dahi çok uzaktakileri, akrabalarını, kardeşlerini ve hatta babalarını gırtlaklayan, iktidar ve güç için kendi benlikleri dahil her şeyini vermeye hazır erkeklerin dünyasında bir erkek: Mac Bethad, Orta İrlanda’ daki anlamıyla  “hayatın oğlu” ve Shakespeare’ in ona verdiği ölümsüz adla Macbeth…

Kadınlarsa bu dünyada bir cinsel kimlikleri varsa şayet ancak büyülerinden sakınılması gereken cadılar ya da cinsiyetsiz annelerden ibaret… Kötü kehanetlerin dipsiz kaynakları, ana tanrıça kültünün cadı kraliçe Hekate’ ye dönüşüp bir daha hiç geri gelmeyeceğinin kanıtları…

Macbeth tragedyası, İngiltere tarihindeki en kanlı iktidar savaşlarından birini sahneye getirir. Kör iktidar tutkusunu gerçekleştirebilmek için iktidara giden yolda önce kralı, sonra olayın tanıklarını, daha sonra da kuşkulandığı her insanın kanını dökmekten çekinmeyen Macbeth, sonunda döktüğü kan gölünde boğulur; kör iktidar hırsının bedelini kendi yaşamıyla öder.

Macbeth, gerçeğe hükmetmeye çalışırken kötülüğe giden yolda attığı her adımla azap çeken, ahlaki değerlerden ne denli uzaklaştığını bile bile yoluna devam eden bir kahramanın trajedisidir. Belki bu yüzden edebiyat tarihi boyunca hep evrensel ve ahlaki değerler açısını ele alınmıştır.

“İktidar” sözcük olarak: “bir şeyler yapabilme doğal gücü ya da yeteneği;” “Etkide, ya da eylemde bulunma imkânı veren hukuki, siyasi ya da ahlaki güç;” “Devlet yönetimini elinde bulunduranların, bir toplumu yönetenlerin siyasi, hukuki ve fiili gücü;” “Yönetenlerin, yönetme yetkisini elinde bulunduranların kendileri, hükümet”, “bir toplulukta veya kuruluşta idareyi elde bulundurma” gibi anlamlara gelmektedir.

İktidar kavramı hayatın neredeyse her alanında karşımıza çıkmaktadır

Aile, topluluk, toplum, devlet, iş kısacası insanlar arasındaki her türlü ilişkinin düzenlenmesi dolaylı veya doğrudan “iktidar” kavramıyla bağlantılıdır. Diğer bir anlatımla, insanlar arasında iktidarı ilgilendirmeyen hiçbir düzenleme biçiminden söz edilemez.  Zira her düzenleme aynı zamanda bir “güç” unsuru içermektedir. Kavram olarak: güçler arasındaki mücadelede üstün gelen gücün diğer güçler üzerinde belirleyici olması; “toplumu, insanları yönetme gücünü, bir davranışı yönlendirme kabiliyetini elinde bulundurma” imkanına sahip olma hali demektir. Her iktidarın öncelikli amacı kendini yaşatmaktır. Diğer bir ifade ile hiçbir iktidar, kendi varlığına yönelen hiç bir “oluşuma” yaşama hakkı tanımaz.

Modern dünyada ataerkilliğin hâkimiyeti neredeyse tartışılmazdır. Ataerkillik, erkek otoritesine dayanan bir tür toplumsal örgütlenme düzenidir.. Bu erkek üstünlüğü ilkesi etrafında, toplumun kültürü, adetleri, inancı ve mitolojisi, anaerkil düzenli toplumunkinden farklı bir biçim oluşturur.  Zaman içinde gelişen uygarlık,  çoğu yapılanmasını din, milliyetçilik, ırkçılık, ataerkillik vasıtasıyla insanoğlunun en vahşi içgüdüleri üzerine kurmuştur. Avcılık ve toplayıcılık toplumundan tarım toplumuna geçişten sonra ortaya çıkan ürün fazlası, doyumsuz insanın gözünü kamaştırmıştır. Hep daha fazlasını istemeye meyilli insanoğlu, savaşıp karşındakinin sahip olduğuna el koymayı, çaba gösterip o şekilde elde etmekten daha kolay bir çözüm yolu olduğunu keşfetmiş ve öldürmeyi, gerekirse öldürülmeyi, dinsel+milliyetçi dogmalar, ırkçı zırvalamalarla savunmuştur.

Ataerkil düzen, yöneten-yönetilen ilişkileri bağlamında ele alındığında, siyasal iktidarı ele geçirmek için “iktidar” yeteneğine sahip olunması gereğini savunmuştur. Ataerkil toplumlarda iktidar yeteneği sadece erkeğin değerleriyle belirlenmiş olmasından dolayı, iktidar ancak erkeklere özgü bir kuvvet olarak ortaya çıkmıştır ve ataerkillik, kendine tehdit unsuru gördüğü her şeyi şiddete boğmuştur.

Tüm bu anlatılanların ışığında Macbeth karakteri erk ve erke fikri üzerinden yaratılmış kolektif bir karakteridir de aslında. Varlığını koruma içgüdüleri ve iktidar hırsıyla sarmalanmış, güce ve şiddete yazgılı tüm benzerleri gibi. Belki de Shakespeare’ in karakterine Macbeth ismini koyarken onu  “Hayatın Oğlu” anlamına gelen Mac Bethat isminden türetmesi tesadüfi değildir.

KISA KISA…

TANRIÇA HEKATE

Anadolu kökenli bir tanrıça olduğu kabul edilmektedir. Anadolu ve tüm Akdeniz havzasında ana tanrıça figürünün temeli olan Kübele ile olan bağlantısı bir yana tıpkı Kübele gibi Ademin ilk karısı Lilith’den evrilen ilk tanrıçalar arasında kabul edilir. Sümerlerde rüzgar tanrıçası Lilitu, Babil’de kötülük tanrıçası Lamatsu ve Mısır’da Heket aynı soydan gelen diğer Akdeniz Tanrıçalarıdır. Bu tanrıçalar Helen kültünde Artemis’e dönüşen Hekate Roma mitolojisi ve hatta Hıristiyan kültünde kendine yer bulmuştur. Ataerkil düşünüşün kemikleşmesi sürecinde bereketin, doğurganlığın kadınlığın ve önemli kararların hayat veren ay tanrıçasından büyünün ve kötülüğün tanrıçasına dönüşmüştür.

ÜÇ BAŞLI KÖPEK KERBEROS (CERBERUS)

Kerberos yunan mitolojisinde Styx ırmağını bekleyen ölüler dünyası Hades’in bekçisi olarak görülür. Görevi ölülerin etlerini yiyerek canlılar dünyasına dönmelerini engellemektir. Aynı Kerberos hem öbür dünyanın kapısını beklemek görevinden dolayı -o dünyanın anahtarı Hekate’dedir çünkü- hem de üç başlılığından dolayı üçlü bir tanrıça olan Hekate ile birlikte resmedilmiş, birlikte anılmıştır.

MAC BETHAD (MACBETH)

Shakespeare’nin ölümsüz eseri Macbeth “Holinshed Günceleri” adlı tarihi bir kaynakta geçen isimleri kullansa da, oyundakinin aksine tarihteki ve güncelerdeki İskoç kralı Macbeth sevilen ve iyi anılan bir hükümdardır. Adının kökeni Orta İrlanda’da “hayatın oğlu” anlamına gelen “Mac Bethad”a dayanır. Shakespeare’nin Macbeth’i iktidara giden yolda erdemlerinden uzaklaşan, tahta tırmandığını sandığı merdivenlerle karanlıklara inen bir “kahraman”dır.

PAGAN KÜLTÜR VE AY İLİŞKİSİ

Ay tanrıça, pagan kültürlerin ortak ürünlerinden en belirgin olanlarından biridir. Günümüzden 100.000 yıl kadar önce, avcı toplayıcı toplumlarda doğurgan ve doğurduğu yavruyu besleyebilen dişi doğal olarak kutsal ve üstün kabul edilmekteydi. Bu dönemde -iklim koşullarının da bu günkünden farklı olduğunu belirtmek gerek- soğuk ve tehlikeli olan geceler ancak dolunay mucizesiyle aydınlanmakta ve bir nebze olsun güvenli hale gelmekteydi. Üstelik ayın bu evresi sırasında kutsal olan kadınlar adet görmekteydi. Atalarımız bu iki döngü arasında bir bağlantı kurmakta geç kalmadılar elbette. Bu bağlantı kadınların “mahrem” günlerinin kutsal sayılmasına, adet kanlarının iyileştirici gücüne inanılmasına sebep verdi. Doğurgan ve kutsal olan kadın ile ay ilişkisi medeniyetin “gelişmesi” ile ay tanrıca kültünü oluşturdu ve en arkaik inançlar sitemleşmeye başladı. Ancak insanlık güneşe tapan erkeklerin iradesi altına girdikten sonra ayın, kadının, ve hatta “aybaşı”nın kötü sayılması kaçınılmaz olmuştu. Çünkü Ataerkil düşünüş kadını ve tüm temsil ettiklerini varlığına karşı bir tehdit olarak algılamaktaydı.

İKTİDAR

Foucault’a göre iktidar tüm tarihin etrafında döndüğü ana öbeklerden biridir. İktidardakiler ve iktidarda olmayanların savaşımı mikro düzeyden makro düzeye bir geçikenlikler ağıdır. Gündelik hayatın tüm veçhelerinden siyasal sisteme, akademik ortamdan işyeri disiplinine, kadın erkek ilişkilerinden arkadaş ilişkilerine, cinsel münasebetler ve aşka dair söylemlerden siyasal söylemlere kadar her alanda görülen dinamik bir süreçtir. Erk odakları – ki betimlemekle bitmez – arasındaki akışkan hareket nihai olarak total bir iktidar bloğu olarak tekil bireyler tarafından algılanır. Lakin kaynağını aradığınız yerde gizlenirken, aramadığınız ve hiç ummadığınız yerde (mesela kendi davranışlarınızda) yeniden karşınıza çıkar. İktidar daima kendisini meşrulaştıran ve kendi hakikatini kuran bir söylemle birlikte vardır. İktidar, kişinin özlük haklarının başka kişilere devredilmesidir ki genelde bu gasp edilmek suretiyle gerçekleşir.

SONELER VE GİZEMLİ SEVGİLİ

Shakespeare’nin soneleri 400 yıldır en çok tartışılan aşk hikâyesidir. Kahramanları kimlerdir, siyah saçlı kadın kim, ya sarışın delikanlı? Sonelerin tamamı Shakespeare tarafından mı yazılmıştır? Tamamen kurmaca mıdır, yoksa otobiyografik midir? Shakespeare sonelerini 1588 yılında yazmaya başlayıp Thomas Thorpe’nin yayınladığı 1609 yılında tamamlamıştır. Bu ilk basım Shakespeare’den izinsiz gerçekleştirildiği ve yayıncının müdahaleleri çok olduğu için edebiyat tarihçileri hala aralarında Shakespeare’ e ait olmayan sonelerin varlığını tartışırlar, ancak bu tartışmalar edebiyat tarihçilerini meşgul ededursun edebiyatseverler için sonelerin tadını değiştirmez, Shakespeare’nin dehasını gölgelemez.

CADILIK

Ortaçağ Avrupasında reform hareketleri Hristiyanlığı yeni bir okumayla çağdaşlaştırmaya çalışırken güç kaybeden Katolik kilisesi savunma refleksi olarak reformcuları ve Katolik inancına aykırı gördükleri birçok kişiyi kafirlik suçuyla ölüme mahkum etmişti. Bu suçların en önemlisi cadılık olarak görülürdü. Pagan Avrupa’da Hristiyanlık yayılırken erkek druidler ya Hristiyan rahiplere dönüştürülmüş ya da yok edilmişlerdi. Ancak kadın ruhbanlığını kabul etmeyen kilise -İncil’de açık olarak kadınların ikincil olduğundan bahsedilmektedir- pagan inanışlarıyla Hristiyan kültünü kaynaştırırken kadın druidleri, ya da cadıları, din dışı ve şeytansı affetmişti. Sonuç olarak 19. yüzyıla kadar devam eden cadı avı batı medeniyetinde ataerkil mekanizmanın yerleşmesi sürecinde, din temelli bir kadın karşıtı hamle olarak kadının kötücülleştirilmesini gerçekleştirmiş, kadınlık nihai olarak şeytan ve kötülük ile ilişkilendirilmiştir.

FEMİNİZM- POSTPAGANİZM-SATANİZM BAĞLANTILARI

Hekate’nin bir tanrıça olarak geçirdiği dönüşüm, kadının tarih içinde geçirdiği dönüşümle neredeyse birebir örtüşmektedir. Bu sebeple feminist hareket içinde Hekate’ye sahip çıkanlar ve itibarını yeniden kazandırmak isteyenler ortaya çıkmıştır. Hekate adında uluslarası bir Feminist yayın organı bulunduğu gibi post-pagan feminist dinler Hekate’yi kutsal saymaktadır. Bunda elbette Hekate’nin ilk kadın -ve ilk feminist, çünkü kendini Adem ile eşit saymıştır- Lilith ile olan bağlantısı da önemli rol oynar. Satanizm ise, hristiyanlığa karşı geliştirilmiş bir antitez olduğundan hristiyanlığın dışladığı kadını kabul etmiş ve yüceltmiştir, Lilith bağlantısı ve Hekate’nin geçirdiği dönüşüm sonucu aldığı kötülüğün ve büyünün tanrıçası formu Satanist inanışın da Hekate’ye sahip çıkmasını sağlamıştır, Hekate Satanizmdeki dişil yüceltmenin de sembolü olmuştur.

KUTSAL MEYVE

Bir çok kültürde farklı betimlenen cennet meyvesi, Akdeniz havzasında erik, incir ve zeytin olarak karşımıza çıksa da en belirgin biçimi elmadır. Adem ve Havva’ nın cennet bahçesinden atılmasını sağlayan “Bilgelik Ağacı” nın meyvesi elmadır. Bu elmanın simgelediği bilgelik Yunan mitolojisindeki Pandora’ nın kutusunun içeriğiyle eşdeğerdir ki Pandora da Yunan mitinde yaratılan ilk kadındır ve bu iki mit birbirine derinden bağlıdır. Ancak kadının elmayı erkeğe vermesiyle cennetten kovulmak arasındaki ilişki şöyle de okunabilir; mesele meyvenin verdiği bilgi midir,yoksa erkeğin o bilgiyle ne yaptığı mı?

ANAHTAR

Anahtar ilk olarak eski mısırda karşımıza çıkan bir objedir. Eski mısırda ilk mitolojik anahtar olan gankh’ ın ortaya çıkması da bununla ilgilidir şüphesiz. Antik çağlarda bu günkü kadar yaygın kullanımı olmayan anahtar ancak önemli ve zengin kimselerin edinebildiği bir araçtı, öyle ki bu anahtarları taşımaktan başka görevi olmayan köleler bulunur, anahtar sahibi olmak statü göstergesi sayılırdı. O günlerden bu güne anahtar toplumsal bilinçaltında mahremiyet, sır, bilgi, güç ve zenginliğin en net simgelerinden biri olmayı sürdürmektedir. Hekate’nin en bilinen sembollerinden biri olan anahtar ise öte dünyanın kapılarını açar ve öte dünyaya ait yani yaşamın ötesine ait olan bilgiyi temsil ederdi.

POSTAL

Yaşam veren kadına karşı erkek iktidarını savaş ve silah yoluyla ele geçirdiği için savaş, asker ve bunlarla ilgili tüm imgeler ataerkil düzenle göbek bağına sahip imgelerdir. Postal ve çizme dünden bu güne askeri ve askeri müdahaleyi en çok çağrıştıran imgelerden biri olagelmiştir. öyle ki yakın tarihimiz “postal” gürültüsüyle kesilen demokrasi denemeleriyle doludur.

KAYIK

Hristiyan mitolojisinde kutsal olarak addedilen kayık Magdelenalı Meryem’i Fransa’ya taşıyan kayık ve yunan mitoloisindeki styx nehrini geçmek için Khranon’ un kullandığı kayıktır. Dante ilahi komedya’ da Kharon ile tanışır ve onun ölüleri acılar nehrinden geçirmekle görevli olduğundan bahseder.

MİTLERİN YOLCULUĞU

Akdeniz coğrafyasında Sümerlerden Babillere, Yunan mitolojisinden Abramik dinlere hemen tüm mitoslar birbirleriyle bağlantılıdır ve aynı soydan gelmektedirler. Söz gelimi kucağında bebek Horus’u taşıyan İsis, bebek İsa’yı taşıyan Meryem’e dönüşür. Bununla birlikte bakireyken çocuk sahibi olan Artemis de Bakire Meryem olur. Kübele Gaia’nın daha antik ve daha Anadolulu adıdır. Sümerlerin rüzgar tanrıçası Lilitu Lilith’e dönüşür, Osiris’in ve Kronos’un ortak kaderleri iğdiş edilmektir.  Sümer mitleri Tevrat’ta, roma mitleri İncilde yer bulur kendilerine. Mezopotamya tanrılarının hüküm sürdüğü günlerden bu güne ortak korkularımız ve toplumsal bilinçaltının üretimleri olan mitler dönüşerek, değişerek de olsa kendilerine efsane ve mitoslarda yer bulmaktadır. Bu sebeplerden tek bir mirastan beslenen Akdeniz Medeniyeti’nin parçaları olan tüm kültürler ortak ataları olan mitlerden beslenir.

PERFORMANS HAKKINDA GÖRÜŞLER:

http://www.t24.com.tr/content/authors.aspx?Author=50&article=1971

http://mimesis-dergi.org/?p=5083

http://www.bursahaber.com.tr/sahnenin-siiri-makale,126.html

http://www.timeoutistanbul.com/s77189/tiyatro/selim_atakan_ve_engin_alkan_roportaji

http://yenisafak.com.tr/Cumartesi/?i=257377

http://www.taraf.com.tr/haber/acilista-emek-ve-akm-tepkisi.htm

http://www.taraf.com.tr/haber/cadilar-aslinda-tanricadir.htm

HEKATE’NİN ŞARKISI WEB

http://hekateninsarkisi.blogspot.com/

http://www.facebook.com/hekate

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu,

her yıl olduğu gibi bu yıl da

müzikallerle

Cemil Topuzlu Açıkhava Sahnesi’nde…
 

1961 yılı Temmuz ayında Rumeli Hisarı’nda başlayan İ.B.B. Şehir Tiyatroları Yaz Oyunları, bu yıl 22-29 Ağustos 2009 tarihleri arasında Cemil Topuzlu Açıkhava Sahnesi’nde, yıl boyunca izleyicinin beğenisini kazanan İstanbul Efendisi, Lüküs Hayat, Kabare oyunlarıyla seyirciyle buluşacak.

22 AĞUSTOS Cumartesi akşamı saat 21:00′ de perde açacak İstanbul Efendisi’ ni Engin Alkan yönetiyor. Başlıca rollerini Sezai Aydın, Sevil Akı, Sevinç Erbulak, Özlem Türkad ve Çağlar Çorumlu‘ nun oynadığı müzikal, gösterime girdiği geçtiğimiz Ekim ayından bu yana izleyicilerin takdiriyle kapalı gişe oynamaya devam ediyor.

ON-LİNE BİLET REZERVASYONLARINIZI ŞEHİR TİYATROLARI RESMİ SİTESİNDEN GERÇEKLEŞTİREBİLİRSİNİZ.

istanbul efendisi from Engin Alkan on Vimeo.

“..Sahnedeki devinimi, bedensel şeması, “genelçekim” ekseni, tempo-ritim kavrayışı doğru dürüst ayırt edilemiyor…
…Gereksiz edimler içerisinde (yüz hareketleri ve jestleri) bedene ve bunun sonucunda saptanan devinimler bütününe ilişkin görsel anlatımlılık olarak mimikleri hiç mi hiç yerine oturmuyor…
…Onun devinimi kassal düzeyde. Adımları, jestleri ve birbirine bağlı tutumları canlı senfoni gibi. Değerlendirme aracıyla yani gözle değil, bütünüyle kas sisteminin kendisi olan yaratımının aracıyla yaratıyor ve düzenliyor…
…Uğur Polat’ta son derece gelişmiş bir kassal bellek seziyorum. Harry’nin yaşanmış coşkularının kışkırttığı içsel yönelimlerinin derin içsel özünü duyumsuyor, duyumsadıklarını bedenini de aksiyona dâhil ederek seyredene estetik bir buket olarak aktarıyor…
…Gövdesini dışsal ifade çizgisi boyunca nasıl çalıştırıyor, inanılacak gibi değil!..
…Deviniminin gerçek algısını görsel düzeyde bırakmayarak, mükemmel çene yapısından süzülen güzel gülümsemesini yudumlatarak seyircisini etkisi altına alıyor…
…Gözlerini kısarak kuşkusunu, açarak merakını, derinden bakarak dikkatini, eğerek üzüntüsünü başarıyla ifade ediyor…
…Yeteneği yok demeyeceğim, ama öncelikle repliklerinde hangi heceleri ya da sözcük gruplarının üstüne basılması gerektiğini öğrenmesini salık vereceğim. Türkçe sözcüklerde genellikle hafif bir vurgu var zaten, Özen’in bu vurguları çarpıtmasına gerek yok ki! Örnek: “… Masamı her zaman donatırım…” Sözcük türeten eklere de vurgu yüklememeli Damla Özen. Vurguyu kendine çeken iyelik eklerine de dikkat etmeli. Soru eki olan “mi”yi de vurgulu söylememeli…”
…Vücut dili için önemli sayılan organlarını, yani gözlerini, ellerini, ağzını, omuzlarını ve bacaklarını gayet iyi ve hiç abartmadan kullanıyor…”*

Yukarıdaki ifadeler, yakın zamanda okuduğum Üstün Akmen’ e ait tiyatro eleştirilerinden ve bu ifadelerin sahibi de Uluslararası Tiyatro Eleştirmenleri Birliği Türkiye Merkezi Başkanı.

Üstün Akmen’ le uzun uzadıya yeni bir kalem kavgasına girme heveslisi değilim, onun için diyeceğimi kestirmeden diyorum;

Ey eleştirmen! Oyunculara dediklerinden hiçbir şey anlamıyorum. Yazdıklarının tumturaklı rokokoları hiçbir şey anlatmıyor. Söz ettiğin konulardaki bilgisizliğini manipüle ediyor, ahkâm kesiyorsun.

İla ki yazacaksan, “beğendim” , “beğenmedim” de ve geç, mesleğimize daha az tahribat verirsin.

ENGİN ALKAN

*İfadeler, Üstün Akmen’ in  Savaş Bezirganları için: -Korku ve Sefalet- ile -Savaş ve Barış-, Asuman Dabak Tiyatrosu’nda Başarılı Bir Komedi: Şahane Düğün, İstanbul’da Tanpınar Uyarlaması: Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Alın Size Başarılı Bir Garajistanbul Projesi daha: Histanbul,Genç bir kadının evrak-ı metrukesi: 4 Artı 4 yazılarından alıntılanmıştır.

Günün barışını karartan
o siyah ahtapot ne kadar büyüktü?

Kolları demirden mi yapılmıştır
ve gözleri ölü ateşten?

Ve niçin üç renkli balina
keser yolumu?

Pablo Neruda

ben atatürkçüyüm.
ben cumhuriyetçiyim.
ben laikim.
ben anti-emperyalistim.
ben bağımsız türkiye’den yanayım.
ben özgürlükçüyüm.
ben insan hakları savunucusuyum.
ben terörün karşısındayım.
ben yobazların,
vurguncuların,
çıkarcıların,
düşmanıyım.
dün sabaha degin arastirarak yazdigim
hiçbir konuyu yalanlayamadiniz.
öyleyse vurun,
parçalayın!
her parçamdan benim gibiler,
beni aşacaklar çıkacaktır.
UĞUR MUMCU

o öldü.

onlar öldü.

bileylendi yürekler saçım uzadı.

altıncı hissim oldu yağmur.

uzakta yangınlarda külü savruldu çığlıkların.

gündüz koptu dalından.

tutsak, ham bir yaşam oturdu boğazıma.

saçım uzadı.

tüm göçmenlerin yakasına hüzün iliştirildi.

o öldü.onlar öldü.

büyüdü kalabalık büyüdü sesler.

korteje katıldı,

sokaktan gözü yaşlı kediler.

ÖZGÜR MUMCU

Annesi Nadire Hanım, babası Tapu Kadastro memuru Hakkı Şinasi Bey idi. Ailesi Ankaralı olan Uğur Mumcu, 22 Ağustos 1942 tarihinde, babasının memuriyeti dolayısıyla Kırşehir’de, dört kardeşin üçüncüsü olarak doğdu. İlk ve ortaokulları Ankara Bahçelievler Deneme Lisesi’nde okuyan Mumcu çok aktif bir öğrenciydi. Üniversite eğitimini 1961-1965 avukat olmak üzere başladığı Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni tamamladı. 26 Ağustos 1962’de Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan Türk Sosyalizmi başlıklı makalesiyle Yunus Nadi Ödülü’nü aldı. 1963’de fakültede öğrenci derneği başkanı seçildi.

Askerliğini yapmaya hazırlandığı sırada 12 Mart dönemi’nde bir yazısında kullandığı "ordu uyanık olmalı" sözleriyle, "orduya hakaret etmek", "sosyal bir sınıfın öteki sosyal sınıflar üzerinde tahakkümünü kurmak" suçunu işlediği iddiasıyla gözaltına alındı. Mamak Askeri Cezaevi’nde pek çok aydınla birlikte bir yıla yakın kalan Uğur Mumcu, bu davadan dolayı 7 yıl hapse mahkûm edildi. Fakat Yargıtay’ca karar bozuldu ve serbest bırakıldı. Bu olaydan sonra Mumcu askerliğini, 1972-1974 yılları arasında Ağrı’nın Patnos ilçesinde, resmi tanımıyla "sakıncalı piyade eri" olarak tamamladı. Patnos’ta, ağır koşullar altında askerliğini yaparken, zaten uzun zamandan beri var olan ülseri yüzünden mide kanaması geçirdi.

Yeni Ortam gazetesinde köşe yazarlığı yapan Uğur Mumcu, 1975’ten itibaren Cumhuriyet’te Gözlem başlıklı köşesinde düzenli olarak yazmaya başladı. Aynı zamanda Anka Ajansı’nda çalışmaktaydı. 1975’te Mart dönemini sergilediği makalelerinden oluşan Suçlular ve Güçlüler adlı kitabını yayınladı. Aynı yıl, Altan Öymen’le birlikte hazırladıkları, Süleyman Demirel’in yeğeni Yahya Demirel’in hayali mobilya ihracatını konu edinen, Mobilya Dosyası adlı kitabı yayınlandı.

1977 yılından sonra sadece Cumhuriyet için yazmaya başladı. Gözlem başlıklı köşesinde 1991 yılının Kasım ayına kadar aralıksız olarak yazdı. 1977’de Sakıncalı Piyade ve Bir Pulsuz Dilekçe kitapları yayımlandı. Ertesi yıl, Sakıncalı Piyade adlı yapıtını Rutkay Aziz ile birlikte tiyatroya uyarladı. Oyunu Ankara Sanat Tiyatrosu tam 700 kere sahneledi. 1978’de, ünlünün yaşam öykülerini, siyasal geçmişlerini, bir güldürü zenginliğiyle anlattığı kitabı Büyüklerimiz yayımlandı.

1981’de terörün silah kaçaklığıyla ilgisini ortaya koymak ve kamuoyunu bu konuda uyarmak için yazdığı Silah Kaçakçılığı ve Terör yayımlandı. Aynı yıl, Mehmet Ali Ağca’nın Papa’yı öldürme girişiminden sonra Ağca üzerine inceleme ve araştırmalarını yoğunlaştırdı.

Türkiye’de terör olaylarının artması nedeniyle 1979 yılında 12 Mart dönemi öncesi ve sonrası gençlik liderlerinin yaşadıklarını kendi ağızlarından yansıttığı ve silahlı eylemlerle bir yere varılamayacağına dikkat çektiği kitabı Çıkmaz Sokak’ı yayımladı. 1982’de Ağca Dosyası, ardından Terörsüz Özgürlük adlı makale derlemesi yayımlandı. 1983 yılında Ağca ile cezaevinde röportaj yaptı. 1984 yılında Aziz Nesin öncülüğünde bir grup tarafından Cumhurbaşkanlığı ve TBMM Başkanlığına sunulan, ancak Kenan Evren’in imzalayanları "vatan hainliği" ile suçlayarak dava açtığı Aydınlar dilekçesinin hazırlanmasına katıldı; 12 Eylül döneminde aydınlara yapılan işkenceyi anlatan Sakıncasız adlı oyunu yazdı; Papa-Mafya-Ağca kitabını yayımladı.

1987’de araştırmacı gazetecilik açısından büyük bir başarı kabul edilen Rabıta ve 12 Eylül adlı kitapları; 1991’de en önemli araştırmalarından biri olan Kürt-İslam Ayaklanması 1919-1925 yayımlandı.
1991 yılında İlhan Selçuk ve yaklaşık seksen Cumhuriyet gazetesi çalışanı ile birlikte gazeteden ayrıldı. Bir süre işsiz kaldı. 1 Şubat – 3 Mayıs 1992 tarihleri arasında Milliyet Gazetesi’nde yazan Mumcu, Cumhuriyet Gazetesindeki yönetim değişikliği üzerine 7 Mayıs 1992′de Cumhuriyet’e döndü.

Mumcu, 7 Ocak 1993 tarihinde Mossad ve Barzani isimli bir yazı yazdı. Bu yazısında Barzani, CIA ve Mossad arasındaki bağlantılara değindi ve yazısını şöyle bitirdi:

Kürtler sömürgeciliğe karşı bağımsızlık savaşı yapıyorlarsa ne işi var CIA ve MOSSAD"ın Kürtler arasında? Yoksa CIA ve MOSSAD, antiemperyalist savaş veriyorlar da dünya bu savaşın farkında değil mi?
8 Ocak 1993 tarihli Cumhuriyet Gazetesindeki Ültimatom başlıklı yazısında ise yakında yayınlayacağı kitabında istihbarat örgütleri ile bölücü Kürt milliyetçileri arasındaki bağlantıları açıklayacağını yazmıştı. Kardeşi Ceyhan Mumcu, cinayetten önce Uğur Mumcu’nun İsrail elçisiyle görüşme yaptığını basına gönderdiği açıklamada yazmıştı. Gazetecilik hayatı başarılarla dolu olan Mumcu 24 Ocak 1993 tarihinde uğradığı bombalı saldırı sonucu hayatını kaybetti. Ölmeden önce ayrıca polis-mafya-siyaset ağının derin boyutlarını araştırmaktaydı.
Eşi Şükran Güldal Mumcu (Homan) ile olan evliliğinden (1977) bir oğlu (Özgür) ve bir kızı (Özge) olmuştur.
Uğur Mumcu anısına ailesi tarafından Ekim 1994′te Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı adında bir vakıf kurulmuştur.

Eşi Şükran Güldal Mumcu, 23. Dönem TBMM’ye İzmir Milletvekili olarak girmiş ve halen TBMM Başkanvekilliği görevini yürütmektedir.

HUKUK VE YARGI SİSTEMİMİZİN, KAMUOYU VİCDANININDA VE ÜLKEMİZİN UYGARLIK YOLCULUĞUNDA HERHANGİ BİR KUŞKUYA YER VERMEYECEK BERRAKLIKTA GÖREVİNİ YERİNE GETİRMESİNİ DİLİYORUM.

Radikal’,in bu günkü baskısından;
İhmal çok suçlu yok!

"Dink cinayetinde onlarca kamu görevlisinin ihmali vardı. Bir yıl geçti. Hemen hepsi koltuğunu korudu, sadece iki polis, iki jandarma yargılanıyor

19/01/2008

İSTANBUL:

Vali Muammer Güler: Dink 2004 yılında İstanbul Valiliği’ne çağrılarak iki kişi tarafından tehdit edildiğini söylemişti. Güler, mahkeme kararına karşın bu kişilerin kimliğini açıklamadı. Sadece MİT mensubu olduklarını açıkladı, tehdit etmediklerini, uyardıklarını söyledi.
Trabzon Emniyeti’nin Dink’in öldürülmesiyle ilgili düzenlediği ve İstanbul’a gönderilen istihbarat evrakı Vali Güler’in masasına geldi. Yazının gereklerini yerine getirmemekle suçlandı. Son olarak cinayet için ‘Basit bir olay’ tanımlamasında bulundu. İki kez idari soruşturma izni verildi. KOLTUĞUNDA.

Vali Yardımcısı Ergun Güngör: Tehdit edildiğini söylediği gün Hrant Dink’i valiliğe o çağırdı. MİT mensubu olduğu söylenen kişilerin kimliğini mahkemeye ve TBMM Dink Cinayetini Araştırma Alt Komisyonu’na açıklamadı. Çankırı’ya tayin edildi. Ancak sonra tayini bir yıl ertelendi. KOLTUĞUNDA.

Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah: Cinayetin hemen ardından "Örgüt bağlantısı yok. Milliyetçi duygularla işlenmiş bir cinayet" yorumunu yaptı.
Dink cinayetiyle ilgili Trabzon Emniyeti’nin gönderdiği ‘Yasin Hayal’in Dink’i öldürme planı yaptığı ve eylemin ardından İstanbul’da kalacağı yerlerin anlatıldığı’ istihbarat evrakını işleme koymadı. ‘Evrak düşük kodlu, bana ulaşmadı’ diyerek kendini savundu. Hakkındaki çok sayıda suç duyurusu sonuçsuz kaldı. KOLTUĞUNDA.

İstanbul İstihbarat Şube Müdürü Ahmet İlhan Güler: Trabzon Emniyeti’nin istihbarat evrakında Yasin Hayal’in cinayet planı ve cinayetin ardından saklanacağı yer tarif edilmişti. Ancak İstanbul polisi bu adrese giderek bakmadı bile. Araştırma yapmadan böyle bir adresin olmadığı yönünde evrak düzenlediler. Güler, görevinden alındı. Soruşturması süren Güler, cinayetten iki ay sonra atandığı Şükrü Balcı Polis Okulu’ndaki KOLTUĞUNDA.

ANKARA:
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan: Cinayetin ardından "Hrant Dink cinayetinin bütün yönleriyle aydınlatılması, adaletin yerini bulması bakımından elbette kutsal bir görev yerine gelmektedir" dedi. Ancak cinayetle ilgili halen pek çok cevapsız soru var. Başbakan KOLTUĞUNDA.

İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu: Çok sayıda ihmali ortaya çıkan polis ve jandarmanın başında o vardı. Uğur Mumcu ve Bahriye Üçok gibi siyasi cinayetler işlendiğinde de İçişleri Bakanı’ydı. Son seçimde yine milletvekili seçildi. Hâlâ Meclis’teki KOLTUĞUNDA.

Adalet Bakanı Cemil Çiçek: Hrant Dink’in hedefe koyan Türk Ceza Kanunu’nun 301. maddesini
 savundu. 2005′teki Ermeni Konferansı’nı düzenleyenlere ‘Bizi sırtımızdan hançerliyorlar’ diyen Çiçek, Başbakan Yardımcısı. KOLTUĞUNDA.

İstihbarat Daire Başkanı Ramazan Akyürek: Hayal ve Tuncel, 24 Ekim 2004′te McDonald’s’ı bombaladıklarında Trabzon Emniyet Müdürü’ydü. Dink davası dosyasındaki 48 evrakın, devlet gizliliği gerekçesiyle imha edilmesini istedi. İmha edilen evrakın içeriği halen sır. Soruşturmasına izin verilmeyen Akyürek, İstihbarat Daire Başkanlığı KOLTUĞUNDA.

SAMSUN:
Samsun polisi ve jandarması: O.S.’nin Samsun Terörle Mücadele Şubesi’nde polis ve jandarmalarla kahramanlık pozları ortaya çıkmıştı. Savcılığın soruşturma açtığı 20 güvenlik görevlisi hakkında takipsizlik kararı verildi. Onlar KOLTUKLARINDA.
Terörle Mücadele Şube Müdürvekili Metin Balta: O.S.’yi çay ocağına götürerek kahramanlık pozlarının çekilmesine neden oldu. YARGILANIYOR.
Komiser İbrahim Fırat: Karakolda çekilen görüntüleri basına sızdırmakla suçlanıyor. YARGILANIYOR.

TRABZON:
Eski Trabzon Valisi Hüseyin Yavuz Demir: Cinayetin ardından görevinden alındı. Hakkında soruşturma yok.
 Merkezdeki KOLTUĞUNDA.

Trabzon Emniyet Müdürü Reşat Altay: Hrant Dink’in öldürüleceği konusunda 17 kez ihbar yapıldı. Gereğini yapmamakla suçlandı. Hakkında ön inceleme başlatıldı. Ancak Trabzon İl İdare Kurulu, incelemenin soruşturmaya dönüşmesine izin vermedi. Bir süre kızağa çekildikten sonra bugün Burdur Emniyet Müdürlüğü KOLTUĞUNDA.
Eski Trabzon İstihbarat Şube Müdürü Engin Dinç: Erhan Tuncel’i, suça karışmasına karşın yasalara aykırı olarak polis muhbiri yaptığı öne sürüldü. Tuncel Dink’in öldürüleceğini ona anlattığını söylemişti. Hakkında ön inceleme başlatıldı, soruşturmaya dönüştürülmedi. Afyon Emniyet Müdürlüğü’nde istihbarat şube müdürü KOLTUĞUNDA.

Trabzon İstihbarat Şube Müdürü Faruk Sarı: İddialara göre Engin Dinç’in yerine göreve geldikten sonra Erhan
Tuncel’in haber elemanlığı görevine son verdi. İstihbarat alma çalışmalarını da durdurduğu öne sürülen, ancak hakkında soruşturma açılmayan Faruk Sarı, KOLTUĞUNDA.

Trabzon Terörle Mücadele Şube Müdürü Yahya Öztürk: Yasin Hayal’in ifadesine göre Öztürk, "Bu bayrak düştü. Ya Erhan ya da Yasin yerden kaldıracak" demişti. McDonald’s bombalamasından sonra Yasin Hayal’in babasına cep telefonundaki Muhsin Yazıcıoğlu resmini göstermişti. Baba Hayal’in ifadelerine göre Yahya Öztürk’ün oğlunu az bir cezayla kurtarmayı vaat etmişti.
Cezaevinden çıktıktan sonra da Yasin Hayal, Öztürk’ü Emniyet müdürlüğünde ziyaret ediyordu.
Cinayetten iki ay sonra görevinden alınan Yahya Öztürk’le ilgili soruşturma sürüyor. Artık Personel Şube Müdürlüğü’ndeki KOLTUĞUNDA.
Trabzon İstihbarat Şube polisi Muhittin Zenit: Erhan Tuncel’den bilgi alan istihbarat polisiydi. Hrant Dink’in ceseti kaldırımdayken telefonla Erhan Tuncel ile konuşuyordu. Erhan Tuncel, ona ‘Reis’ diye hitap ediyordu. Daha sonra ortaya çıkan telefon konuşmasında Zenit’in, Hrant Dink nasıl öldürüleceğine kadar bütün detayları bildiği ortaya çıkmıştı. Bağlantısının ortaya çıkmasının ardından hakkında başlatılan soruşturma sürüyor. Daha sonra atandığı İstihbarat Daire Başkanlığı’ndaki KOLTUĞUNDA.
Trabzon İstihbaratı’ndan ‘Memduh abi’: Telefon dinleme kayıtlarına göre Erhan Tuncel onunla konuşurken ‘Memduh abi’ diyordu. Cinayetten hemen sonra, telefonla konuşmuşlardı. Polis istihbaratına ait bir telefonu kullanıyordu. Kimliği gizlendi. Şüphe yok ki KOLTUĞUNDA.
Trabzon İl Jandarma Komutanı Ali Öz: Dink cinayeti konusunda polisten sonra jandarmanın da detaylı bilgisi olduğu ortaya çıkmıştı. Yasin Hayal’in eniştesi Coşkun İğci, jandarmaya Dink cinayeti konusunda bilgi verdiğini polis ifadesinde anlatıyordu. Müfettişlere verdiği ifadesinde jandarmanın istihbaratının olmadığını söyledi. Polisi suçladı. Jandarma müfettişleri soruşturulmasını engelledi. KOLTUĞUNDA.
Uzman jandarma Veysel Şahin ve başçavuş Okan Şimşek: Coşkun İğci’den cinayet konusunda istihbarat alan jandarmalar arasındaydılar. İfadelere göre Yasin Hayal’in para vererek silah almasını istediği Coşkun İğci’ye ‘Parayı al, onu oyala’ demişlerdi.
Daha sonra Coşkun İğci’den cinayet silahı parasını Yasin’e iade etmesini istediler. O parayla alınan silahla Hrant Dink öldürüldü. Trabzon savcılığınca haklarında ‘görevi ihmal’ suçundan dava açılan üç-beş kişiden ikisi oldular. YARGILANIYORLAR.

PELİTLİ
Dink’in öldürülmesi soruşturmasında 19 kişi hakkında dava açıldı. Cinayetin ortaya çıkan bazı aktörleri şöyle:
Erhan Tuncel: Polis muhbiri. McDonald’s bombalamasının da faili.
Dink cinayetinin azmettiricisi ve planlayıcısı olmakla suçlanıyor. ‘Cinayete azmettirmek’ten ağırlaştırılmış müebbet hapsi isteniyor. TUTUKLU

Yasin Hayal: Hrant Dink cinayetinin asli faillerinden. Cinayeti hem planlayan hen de azmettirenlerden biri. Yine
Trabzon’daki McDonalds’ın bombalanmasının da faili. ‘Cinayeti azmettirmek’ten ağırlaştırılmış müebbet hapsi isteniyor. TUTUKLU
O.S.: Tetikçi. Yaşı 18′den küçük olduğu için indirimle birlikte ‘Dink’i öldürmek’ten 18 ile 24 yıl arasında hapsi isteniyor. TUTUKLU.

Zeynel Abidin Yavuz: O.S.’den önce tetikçi olarak seçilmişti. ‘Dink’in öldürülmesine yardım etmek ve terör örgütüne üye olmaktan’ 35 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKLU.
Ersin Yolcu: O.S.’yi Dink’i öldürmek için İstanbul’a giderken uğurladı. Cinayetten haberdardı. ‘Cinayete yardım ve örgüt üyeliği’nden 35 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKLU.
Ahmet İskender: Cinayet sırasında onun telefonu kullanıldı. ‘Cinayete yardım ve örgüt üyeliği’nden 35 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKLU.
Coşkun İğci: Yasin Hayal’in eniştesi. Jandarmanın haber elemanı olduğunu söyledi. ‘Cinayete yardım etmek ve örgüt üyeliğinden’ 35 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKSUZ.

BİR PARTİ: BBP
Cinayetten sonra sanıklarla bağlantısı ortaya çıkan bir parti de vardı: Büyük Birlik Partisi. Yasin Hayal ve Erhan Tuncel BBP’nin ve Alperen Ocakları’nın aktif üyesiydi. Cinayet planları Alperen Ocakları’nda konuşulmuştu. McDonald’s bombalamasından sonra kendilerine sahip çıkan parti yöneticilerinin bazıları Dink cinayetinin sanıkları oldu.
Yaşar Cihan: BBP Trabzon İl Başkanıydı. Trabzon’da ticaret yapıyordu. Yasin Hayal’e cezaevindeyken maddi yardımda bulunduğu ortaya çıktı. Aynı zamanda oğlu Alperen Ocakları’nda sanıklarla birlikte siyaset yapıyordu. Cihan’ın ‘Örgüte yardım’dan 15 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKSUZ.
Halis Egemen: BBP Merkez Karar Yürütme Kurulu üyesiydi. McDonald’s bombalamasından sonra Yasin Hayal’e yardım etmişti. Cezaevinden çıkışında Yasin’i o karşılamıştı. Dink cinayetinden sonra sanıklara avukat aradığı öne sürüldü.
‘Örgüte yardım’dan 15 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKSUZ.

Muhsin Yazıcıoğlu: BBP Genel Başkanı. Trabzon ziyareti sırasında korumalığını Erhan Tuncel yapmıştı. son genel

seçimlerde bağımsız olarak Sivas milletvekili seçildi. BBP’ye döndü. MİLLETVEKİLİ.

Mustafa Öztürk: Cinayet planlanırken Trabzon Alperen Ocakları başkanıydı. Cinayet planlarına tanık olduğunu söylemişti. Öztürk’ün ‘Örgüte üye olmak ve cinayete yardım etmek’ten 35 yıla kadar hapsi isteniyor. TUTUKLU.

# HAZIRLAYANLAR: DEMET BİLGE ERGÜN ve TİMUR SOYKAN

İstanbul Şehir Tiyatrosu sanatçısı Engin Alkan, yeni oyunu ‘Bernarda Alba’nın Evi’nin yazarı için ‘Lorca gerçek bir başkaldırı ozanıdır’ diyor

Engin Alkan, yeni oyunu ‘Bernarda Alba’nın Evi’nin bugün yapılacak galası ile tiyatro severlerin karşısına çıkmaya hazırlanıyor. Bu oyun, Alkan’ın İstanbul Şehir Tiyatroları ve özel tiyatrolarda yönettiği on birinci oyun.
İstanbul Samatya’da işçi bir ailenin çocuğu olarak 1965’te doğan Alkan, 1989 yılı İstanbul Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü mezunu. 1985 yılında İstanbul Şehir Tiyatroları’na başladı. Alkan, 1996 yılında Müjdat Gezen Sanat Merkezi’nde sahne dersleri verdi, aynı zamanda bölüm başkanlığı yaptı. Bu yıllarda aynı zamanda özel sanat eğitimi kurumlarında oyunculuk eğitimi verdi. İlk yönettiği oyun ise kendi ifadesiyle “Samatya’da çocukluğunda papazı tarafından kovalandığı ve bahçesindeki ağaçlarının gölgesinde oyunlar oynadığı” Sahakyan Nunyan Kilisesi topluluğunun oyunu oldu.
Alkan, ‘Bernarda Alba’nın Evi’, bu sezon rol aldığı diğer oyun ‘Profesör ve Hulahop’ ve tiyatro üzerine sorularımızı yanıtladı.

Tiyatroya eğiliminiz nasıl oluştu?
Annemin çalışma yaşamı gelgitlerle doludur. O, bizim kendi hayatına benzer bir hayat yaşamamızı istemediğinden eğitimimizi sürekli destekledi. Annem evdeki yoksulluğa aldırış etmeden beni güzel sanatlar kurslarına gönderiyor, müzik eğitimi aldırıyor ve okuldaki kolektif etkinlere katılmamı destekliyordu. Bu kurslar sonunda tercihimi tiyatrodan yana yaptım. Bir de şunu söylemeliyim, çocukluğumun geçtiği Samatya bölgesi özellikle ‘80’li yıllarda sosyal etkinlik anlamında yoğun bir devinim içindeydi ve bu yoğunluk, çocukların ve gençlerin eğiliminin oluşmasında önemli bir etkendi.

İstanbul Şehir Tiyatroları’nda bu sezon F. Garcia Lorca’nın “Bernarda Alba’nın Evi” adlı oyununu sahnelediniz. Öncelikle şunu sorayım; politik bir kimliği de olan Lorca’nın insan ve yazar olarak yaşama felsefesini nasıl yorumluyorsunuz?
Öncelikle şunu söylemeliyim; hayatı çok trajik bir ölümle sonlanmış olan Lorca, benim için çağımızın en ateşli devrimcilerinden birisidir.
Üstelik devrimi sadece ideolojisinde ve politik görüşlerinde değil, yaşam tarzı ve seçimlerinde de uygulayan ve belki de bunun için yüzyıl tarafından lanetlenmiş ve cezalandırılmış biri. Bütün entelektüel ve marjinal kimliğine rağmen halkına yakın duran biri. Granada’dan Endülüs’ün tarlalarından gelmiş olan o dışarı olanlarla bağlantısını omuz omuza hiç kesmemiş ve sisteme buradan canlı bir yerden karşı çıkmış, saldırmış. Lorca bütün oyunlarını, yaşamını gerçek çatışması üzerine kurmuştur. Benim için Lorca, gerçek bir başkaldırı ozanıdır. Genç yaşta trajik bir biçimde ölmüş olması dünya tiyatro ortamı açısından büyük bir kayıp olarak görülmelidir.

Lorca’nın oyunları içerisinde “Bernarda Alba’nın Evi”ni sahnelemenizin özel bir gerekçesi var mı?
Biliyorsunuz, Lorca’nın Kanlı Düğün, Yerma ve Bernarda Alba’nın Evi bir üçlemedir. Bu oyunlar arasında en sık oynanansa adı geçen oyunlardan üçüncüsüdür. Fakat Bernarda Alba’nın Evi, çok defa oynanmasına karşın genelde sıkıcı bir oyun olarak görülür ve bu oyuna önyargıyla yaklaşılır. Öncelikle benim buna itirazım var, sırf bu sebepten dolayı, yani oyuna yapılmış haksızlığı başka türden bir uygulamayla giderebileceğim iddiasıyla oyuna talip oldum.

Peki oyunda öne çıkardığınız temel değer neydi?
Şu anda gösterimde olan bir oyunun yansıması hakkında bir şeyler söylemek tehlikelidir ama kısaca; 800 yıllık Arap egemenliğinden sonra Hıristiyan ve Çingene kültürüyle yoğrulan Endülüs, çok kültürlü etnik yapısıyla Anadolu’nun tarihsel ve toplumsal yapısına paralellik arz eder. Pek çok ortak karakteristikleri Akdeniz Kültür Havzası’nın da ortak özelliğidir. Bireysel ve toplumsal dramların yanında bu genel görüntüyü de açığa koymak ve seyirciye sunmak istedim.

Siz bu sezon aynı zamanda Tiyatro Pera’da “Profesör ve Hulahop” adlı oyunda kallavi bir rol olan profesörü yorumluyorsunuz. Oyunda 12 Eylül 1980 darbesi farklı bir açıdan eleştiriliyor. Darbe sürecinde bir bilim insanının tutumu, tutarlılığı ve sorumluluğu hakkında neler söylersiniz?
Ben ilkesel olarak Şehir Tiyatrosu dışındaki ciddi projelerde yer almayı bir oyuncu olarak hep istemişimdir. Çünkü kendimi biraz daha özgür hissederim bu türlü yapımlarda. Tiyatro Pera İstanbul’da sayabileceğim tiyatro ciddiyeti ve ahlakı açısından ender kurumlardan biridir. Nesrin Kazankaya’nın yazdığı ve sahneye taşıdığı oyunlar Türkiye’nin uzak ve yakın tarihiyle hesaplaşmayı göze alabilen oyunlar. Üstelik Tiyatro Pera, büyük bir sorumlulukla bu oyunları sahnelerken, dağıtımı çok adaletsizce yapıldığına inandığım Özel Tiyatrolara Yardım Fonu’ndan da faydalandırılmadı. Fakat buna rağmen ticari tiyatro yapanlara hortumlarla para akıtıldı. Bu adaletsizliği başka zaman konuşmak üzere 12 Eylül sürecine dönersem eğer, ‘65 doğumlu bir sanatçı olarak, 12 Eylül’le ve darbecilerle hesabım bitmedi henüz. Bu hesaplaşmayı hem özel nedenlerden dolayı hem de sanatçı duyarlılığı açısından yapmam gerektiğine inanıyorum. 12 Eylül her bakımdan travmatik ve trajiktir. Bilim ve bilim insanının tavrına gelince, bilim nesneldir ve özgür bir ortamda kendi varlığını sürdürür. Bilim insanıysa, lanetlense bile sosyal ve bilimsel sorumluluğunu sonuna kadar yerine getirmeli ve ahlaki olarak kendisini bütün faşizmlerden arındırmak zorundadır.

Özel tiyatroların ürettikleri yapımların kalitesi hakkında ne söylersiniz?
Sektörden biri olarak konuşursam eğer, bu tiyatroların ekonomik ve altyapı yetersizliği sorunlarını artık hepimiz biliyoruz. Şuna itirazım var; bu kurumlar beni bağışlasın ama şikayet etmek ve ağlamakla bu sorunların üstesinden gelinemez. Yeni tezler üretmek, yeni tanımlar edinmek gerekli. Şu gerçeği herkesin anlamasında fayda görüyorum; tiyatronun tüm yurtta desteklenmesi gerekir. Anadolu’ya büyük kentlerden turne yapan oyunlarla bir ülke sanatından söz edemezsiniz. Ayrıca çekme suyla değirmen dönmez. Kültür Bakanlığı’nın özel tiyatrolara yardım yaparken bu gerçeği göz önünde bulundurması gerekiyor. Önerim şu; ekonomik desteklerin ve fonların kriterleri tiyatrolara ya da tiyatro patronlarının önemlerine göre değil, projelerin üstünlüğüne göre oluşturulmalıdır. Ve ticari tiyatrolardan ziyade akademik ve öncü nitelikleri olan yapıtlar desteklenmelidir. Anadolu’nun yerelinde bulunan özel tiyatrolara altyapı desteği sunarak bunların çarçabuk profesyonelleşmesini sağlamak esas tutulmalı. Bunları bir dönem Köy Enstitüleri ve Halkevleri yapmaya çalıştı. Ama süreç bildik sebeplerle yarıda kesildi. Bugün açısından bakıldığında, özel tiyatroların kimi büyük kentlerde öbekleştiği, gerek oyun seçiminde gerekse sahne uygulamaları açısından kendilerini tekrarladığı görülüyor. Artık seyirci bile bu tiyatroların çok önünde bir bilinçle dünyayı ve yaşamı algılıyor. Bunlar ise vakitlerini birbiri hakkında dedikodu üretmek, yıpratmak ve ağlamakla öldürüyorlar. Bu hengame içerisinde hangi kalitede bir tiyatro üretileceğine varın siz karar verin.

Sayın Alkan, siz uzun yıllar tiyatro akademilerinde hocalık da yaptınız. Bu kurumlardaki öğrenci yetiştirme modeli ve mezun olan öğrencilerin bilinçsel derinliği hakkında neler söylersiniz?
Sondan başlayarak yanıtlayayım. Dizilerin ve magazin ortamının, bu öğrencilerin kendilerini mesleki olarak yetkinleştirmesinin önünde bir engel olduğu kanısındayım. Çünkü artık bu okullar birçok öğrenci açısından sadece özgeçmişlerine yazacakları bir cümleden ibaret olmaya başladı. Bu durum hem acı hem de tuhaf. Şöyle ki Türkiye sanat ortamı, artık geçici olduğuna inanmak istediğim bir sığlık ve cıvıklık yaşıyor. Bu duruma angaje olmak ise başlı başına bir kepazelik ve zavallılık. Tuhaftır, kimsenin itirazı yok bu duruma. Mahalledeki bakkal, kasap ya da manav bile bu pespayeliğe dur derken, sanatçı adayı ya da sanatçının bu ortama dahil olma girişiminin ahlaksızlığı tuhaf değil de nedir? Biliyorsunuz tiyatro yapmak meşakkatli bir iştir. Başta bilgi birikimi, donanım, sorumluluk ve dayanışmacı bir kültür gerektirir. Maalesef bugün bu payandaların hiçbirisinin tam olarak akademilerde verilebildiği kanısında değilim. Bu bir özeleştiri de olabilir benim açımdan. Ne yazık ki gerçek bu.

Son yıllarda gerek medyanın ilgisizliği gerek merkezi hükümetler ve yerel yönetimlerin ötelemesiyle birlikte tiyatro sanatı gözden düşürülüyor gibi bir izlenim var. Bunun sebebi tiyatro sanatının tarihten bugüne muhalif tavrı olabilir mi? Ne dersiniz?
Prometheus’un Titanlarla savaşını hatırlarsak, yani ateşin Titanlardan alınarak insanlığın kullanımına sunulması mitolojisini konuşursak eğer, tiyatro da benzer bir savaşın örgütleyicisidir: Özel olarak tiyatro sanatının neyle savaştığına bir göz atalım; örneğin adamsendecilikle, yükselen değerlerle, sorumsuzluklarla, bireysel çıkarını toplumsal çıkarının üstünde tutan kurnaz ve açıkgözlerle savaştığını ve bunları deşifre ettiğini düşünelim. Bütün bunlar gayriinsani ve gayriahlaki tavırlardır. Ama iktidarların en sevdiği ahlaksızlıklardır bunlar. Bu anlamda tarihten bugüne sanat, ahlaksızlıkları ortaya koyarken aynı zamanda her türden iktidar biçimlerinin pespayeliklerini de gözler önüne serer. Toplumu yozlaştıran her türlü kurumsal yapının karşısındadır ciddi sanat pratikleri. Bu sebepledir ki, iktidarlar ve iktidar yardakçısı odaklar, sanatın bu kutsal görevini yerine getirmesini ellerindeki bütün olanakları doğrudan ya da dolaylı olarak kullanarak engellemek amacıyla hareket etme peşindedirler. Ama bu beyhude bir çaba olarak kalacaktır, çünkü dünden bugüne bakıldığında, sanat ve sanatçı kendi varlığını sürdürebilmiştir, bunun önünde duran iktidar figürlerinin ise esamesi bile okunmamaktadır.

(İstanbul/EVRENSEL)

25/12/2007

“Projeyle yıkılacak Sulukule’de amaç

Romanları yerlerinden etmek,

gittikleri yerde kimliklerini gizleyerek

yaşamaya mecbur etmektir”

…

VATANDAŞLIK HAKLARINA MÜDAHALE

Şu anda henüz onaylanmamış bir proje ve acil kamulaştırma kararıyla, mülk sahipleri evlerini satmaya zorlanıyor. Belediye ile iş gören bazı aracılar el altından mülklerin satışını sağlıyor. Proje yöneticileri bu yeni mülk sahiplerinin isteklerine göre konutları tasarlarken, Belediye de gözdağı vermek için satılan binaları yasalara aykırı olarak yıkıyor. Bu projenin daha şimdiden yıkıcı etkilerini göstermeye başladığı söylenebilir.

Bu projeyi yapan kişiler diyorlar ki, “bu yerleşim dokusu, aynı parselin birçok akraba aile tarafından paylaşılması fakirlikten kaynaklanıyor”. O zaman bu proje zaman içinde insanların daha çok gelir sahibi olmasını ve daha geniş mekânlara kavuşmasını mı sağlayacak? Hayır, yoksul oldukları için biraz para alıp kendilerine başka bir yer aramalarını sağlayacak. Bu projeyi yapanlar diyor ki: “Artık o devir geçti, burası değişecek…” Elbette ki yaşam çevresi sabit bir özellikte olamaz. Zaman içinde değişir. Ama kim onlara insanların yaşam biçimini değiştirme hakkını veriyor? Bu projeyi yapanlar diyor ki, “mülk sahipleri Sulukule’den ev alabilecekler, kiracılar İstanbul’un dışında, uzaktaki sosyal konutlara yerleşecekler”. Gerçekte bu da mümkün değil, bu konutların taksitlerini ödeme güçleri yok .

Ayrıca şu anda sürdürmekte oldukları işleri de sürdüremeyecekler, ihtiyaçlarını karşılayamayacaklar, bunu herkes biliyor. Ama bu doğru bile olsa, insanların nerede ve nasıl yaşayacaklarına karar verme hakkını bu projenin sahiplerine kim veriyor? Elbette ki isteyen mahalleyi terk edip başka yere yerleşebilir. Daha önce de Sulukule’yi terk edip İstanbul’un başka mahallelerine yerleşenler oldu. Yaşayacağı yeri, konutları seçmek insanların hakkı. Ayrıca, projeyi onaylayacak Yenileme Kurulu’nun başkanının, inşaat kuruluşunun temsilcisi olması daha baştan oyunun kurallara göre oynanmadığını, hukuk dışı olduğunu gösteriyor. İnsanların nasıl yaşayacaklarına karar verme hakkını bu projenin sahiplerine kim veriyor?

…

Roman vatandaşlardan Başbakana mektup

_________________________________________________________________________

Türkiye feomidyum zengini?.. İşte şeriatın gerçek yüzü… Atatürk resti çekti, BM yasasını değiştirdi… İnternette kol gezen asparagas e-postalardan sıkıldıysanız bu haberi okuyup yedi kişiye gönderin, dilekleriniz üç vakte kadar gerçekleşir…

Posta kutusunda bir e-posta: “Feomidyum petrolü çöpe atan element. Amerikan Askeri Bilim Araştırmaları Grubu (MSRA) tarafından ileri teknoloji kullanılarak tanımlanan ve varlığı açıklanmayan yeni bir element. Feomidyum kullanılarak üretilen süper mıknatıslarla mevcut elektrik motorlarından yüzde 730 daha verimli elektrik motorları üretilebilir. Peki dünyadaki feomidyum rezervleri nerede? Yüzde 74′ü Türkiye’de, yüzde 4′ü Nepal’de, geri kalanı da diğer ülkelerde. Boğaz’ın tektonik yapısını inceleyen Dubaililerin (yani aslında perde arkasındaki Amerikalıların) de asıl amacı yatırım yapmak değil buradaki element yataklarına sahip olmak!..” Yukarıda yazanlara inandınızsa siz de kısa süreli de olsa kandırmacanın bir parçası oldunuz. 2005 yılında Ankaralı bir avukat, ‘feomidyum’ adında hayali bir element uydurup, bir powerpoint sunumu hazırladı. Bunu da e-posta olarak sanal âleme saldı. E-posta o kadar hızlı yayıldı ki, Saadet Partisi İstanbul İl Başkanı Osman Yumakoğulları iktidara geldiklerinde Türkiye’nin zengin feomidyum rezervlerini çıkarmayı vaat etti.

Mayıs 2005…

Bir forum sitesine gönderilen e-postada, Danone ürünlerinin bebeklerin zihinsel gelişimine zararlı olduğu iddia edildi. Sonuna da gıda mühendisi Prof. Turan Karadeniz’in imzası yer alıyordu. Karadeniz’in böyle bir iletiden haberi yoktu. Danone’nin araştırmasına göre yazı 6.3 milyon anneye ulaştı. Karadeniz ve Danone yetkilileri bir toplantıyla iddiaları yalanlasa da bu ürünlerin satışında yüzde 26 azalma olmuştu.

‘Şeriatın gerçek yüzü!’

Geçen yıl internette aylarca dolaşan bir görsel sunumda, İran’da hırsızlık yapan bir çocuğun kolunun kamyon tekerleği altında ezildiği ve bu vahşetin tüm topluma izlettirildiği ifade ediliyordu. ‘Şeriatın gerçek yüzü’ ismiyle dolaşan bu görüntülerin daha sonra gösteri yaparak para toplayan bir baba oğula ait olduğu ortaya çıktı.

Kral değil Rus diplomat

“Bir söyleşide ‘Birleşmiş Milletlere (BM) üyelik için müracaat etmeyi düşünüyor musunuz?” diye sorulur, Atatürk, ‘Biz müracaat etmeyiz. Davet gelirse düşünür, şartlarımızı koyarız’ der. BM yasasını değiştirir ve ilk davet edilen ülke biz oluruz.” Oysa BM, Atatürk’ün ölümünden yedi yıl sonra kuruldu. Bahsedilen örgüt de ‘Cemiyet-i Akvam’. Türkiye’nin davetle üye olduğu doğru ancak bunun için örgüt yasa değişitirmedi.

Aynı postadan başka bir alıntı:

“Atatürk Çiçeği’nin adını, çiçeği bulan Wanderbit Üniversitesi’nden Prof. Kirk Landin koymuş? Bu çiçek tüm dünyada bu isimle üretilip satılmaktadır.” Oysa çiçeğin bilimsel adı ‘Poinsettia’dır ve ismini 1825′te çiçeği Amerika’ya götüren ‘Poinsett’ soyadlı bir diplomat alıyor. ‘Atatürk Çiçeği’ adı ise sadece Türkiye’de kullanılıyor.

Tüm bu örneklerin ardından eğer siz de bu tip çarpıtmalarla karşı karşıya kalmak istemiyorsanız bu haberi yedi kişiye e-postayla atın ve bir dilek tutun. Üç vakte kadar dileğiniz gerçekleşecektir!

ALINTI: EMRE BOZTEPE/ RADİKAL GAZETESİ