Bu yıl 12.’ si düzenlenen Kırım Uluslararası Antik Tiyatro Festivaline katılan İstanbul  Efendisi en iyi oyun kategorisinde Festivalin en büyük ödülü olan “Bosforski Agony Grand Prix”i kazandı.

16. Yüzyıldan kalma “Han Saray” ın büyülü atmosferinde festival izleyicileriyle buluşan oyun ikinci gösterimini Simferopol Ukrayna Devlet Tiyatrosu’ nda gerçekleştirdi.

Bir çocukluk şiirinden

Sevim Kutluay’ a:

…Dikilmiş rüzgâra, kuytuda duracağına

Beden çökmüş, dağılmış sertliğin pala bıyıklarında

Doğa annem neredesin?..

Erkek veya kadın bir bedene doğarız. Ama dişil ve eril olanı bedenlerimiz belirlemezler.   Bizi asıl biçimleyen içine doğulan kültürlere özgü algılamalardır. Birine erkek, kadın veya başka bir şey dediğimiz an onu tüm varoluşsal nitelikleriyle bir kategorinin içerisine sokarız. Oysa kadın-erkek ilişkileri ve hatta cinsellik egemen söylemin yarattığı güç ilişkilerinin bir türevi değil midir? Güç ve iktidar söylemlerindeki dişil ve eril vurguları hangi tuzaklarla giyiniriz peki?

Düşünürüm, otoritenin egemen söylemine karşı bir zafer kazanmak mümkün müdür acaba? Foucault  “Bizim söyleme olan karşıtlığımız dahi egemen söyleme göre belirlenir” diyor. Haklı olabilir mi? Aklımızın esaretinden kurtuluşumuzun hiçbir yolu yok mudur? Yüzleşmek zorunda olduğumuz, insan olmanın sonsuz acı tadı mı?

Kim bilir belki de özgürleşebilmemizin esası kendimiz hakkında oluşturduğumuz tanımlamalarda değil, bizi kuşatan tanımlamalara başkaldırmaktadır.

ENGİN ALKAN

HEKATE’NİN ŞARKISI

ŞİİRLER: WILLIAM SHAKESPEARE

ÇEVİRENLER: TALAT S. HALMAN, SABAHATTİN EYÜBOĞLU, CAN YÜCEL

MÜZİK VE PROJE: SELİM ATAKAN

YÖNETEN: ENGİN ALKAN

YAPIMCI: ZEYNEP ÖZBATUR ATAKAN /KARATER YAPIM

SAHNE TASARIMI: GAMZE KUŞ

GİYSİ TASARIMI: DUYGU TÜRKEKUL

IŞIK TASARIMI: MAHMUT ÖZDEMİR

MAKYAJ TASARIMI: SEHER SANDER,

TANITIM KOSTÜMLERİ: MEHTAP ELAİDİ

OYNAYANLAR:

HEKATE: AYÇA VARLIER

MAC BETHAT: EMRE ÇELİK

I. CADI: BANU KUNT

II.CADI: BEGÜM GÜNCELER

KERBEROS: BÜLENT TEKAKPINAR

ORKESTRA
SELİM ATAKAN( ŞEF, PİYANO)
HAKAN ELBİR (AKERDEON)
ÖZLEM NOYAN (FLÜT)
DENİZ DOĞANGÜN (VİYOLONSEL)
SALTIK TUKUR (BAS)
USKAN ÇELEBİ (PERKÜSYON)

YÖNETMEN YARDIMCISI: VOLKAN KELEŞ

PROJE KOORDİNATÖRÜ: ASLI ATASOY

ASİSTANLAR:

Fatih Gençkal,Cansev Erdemir, Suat Yazıcı

TANITIM DOSYASINDAN:

Shakespeare’ in Macbeth oyunun üzerine gerçekleştirilmiş bir müzikal uyarlama olan Hekate’ nin Şarkısı, Selim Atakan tarafından bestelenmiş, büyük çoğunluğu sonelerden seçilmiş Shakespeare’ e ait dizelerden oluşmaktadır. Yönetmenliğini Engin Alkan’ ın gerçekleştirdiği  müzikal gösteride bedensel devinimlerin, dansın ve tiyatronun iç içe geçmiş saydam ifadelerinin eşlik ettiği şiirler Cadı Hekate ve Macbeth karakterlerinin ekseninde ifade olunan bir kurguyla seyirciye iletilmektedir.

Macbeth tragedyasında Hekate kimliğinde simgelenen karanlığın, büyücülüğün ve kötülüğün cadı figürleri Hekate’ nin Şarkısı’nda bu kez doğdukları doğu kültürlerinin ortak belleğinde yer alan ana tanrıça kimlikleriyle ele alınmışlardır. Shakespeare’ in metnine de kaynaklık eden Cadı Hekate aslen binlerce yıldır Akdeniz kültür havzasında varlık gösteren anaerkil ana tanrıça figürünün zamanla kötücül bir büyücüye dönüşmüş formudur.

Aynı zamanda Tanrıça Hekate Anadolu pagan kültürü orijinli bir tanrıçadır. Kültü ve miti daha sonra Antik Yunan’ a yayılmış,  giderek Hıristiyanlık düşünce ve inanç sistemlerinin değişimiyle farklılaşıp karanlıkların, sihir ve cinlerin, şeytanla işbirliği yapan cadıların tanrıçası kimliğine bürünmüştür. Bu ilginç değişimde anaerkil toplum değerlerinin ataerkil değerlere dönüşmesinin payı oldukça açıktır. Bu bağlamda Hekate’ nin Şarkısı seyircisini insanlığın ortak eril ve dişil karşıtlıkları üzerinden erk ve iktidar kavramlarının binlerce yıllık yolculuğuna tanıklık etmeye çağırmaktadır.

Yönetmenliğini Engin Alkan’ ın gerçekleştirdiği; bedensel devinimlerin, dansın, tiyatronun ve müziğin iç içe geçmiş saydam sınırlarında, canlı bir orkestranın eşlik ettiği gösteri Ayça Varlıer, Emre Çelik, Banu Kunt, Begüm Günceler, Bülent Tekakpınar tarafından sunulmaktadır.

KURGU

Macbeth’ in üç cadısı kaynayan kazanlarının başında hummalı bir çaba içindedirler. O bildik tekerlemeleriyle oyun başlar; “Kayna kazanım kayna! Yan ateşim yan!”Kazan kaynar, Hekate’ nin bedeninden Macbeth dünyaya gelir. Cadılarımız Macbeth’ i güçle yoğururlar, ona iktidar verirler, özgüvenle cilalarlar, tıpkı diğer bütün analar gibi.Kahramanımız giderek buyurganlaşan bir erk figürüne dönüşmeye başlar. Yaratıcısı Hekate’ ye büyük hayal kırıklığı yaşatan bir gerilim içindedir. Kız kardeşler el verip onu dönüştürmeye çabalasalar da Macbeth durumu kendi varlığına yönelik tehdit olarak algılar ve doğduğu rahmi ele geçirmek üzere davranır.

HEKATE VE CADILIK

Shakespeare’ in Macbeth’ i, şimşek ve gök gürültüleri arasında üç cadının nın bir sonraki buluşmalarının Macbeth’ le olmasına karar vermeleriyle başlar. Macbeth ve Banquo bir açıklıkta gezinirlerken cadılar onları bazı kehanetlerle karşılarlar.  Macbeth’ in iktidar hırsını körükleyip yanılmasına neden olan üç kadın yer altı dünyasından fırlamış, şeytanla işbirliği yapan, sihir ve cinlerin karanlık cadıları olarak çizilmiştir.

Birbirini tamamlayan bu üç cadı figürünün başlarında Shakespeare’ in Yunan Mitolojisinden devşirerek kullandığı Baş Cadı Hekate vardır.

Eserimizde Hekate ve diğer iki cadı Shakespeare’ in Macbeth’ inde çizildiği gibi karanlık ve kötücül figürler olarak değil, hayatı kutsayan evrensel uyum ve barışın doğurgan figürleri olarak resmedileceklerdir. Bu çok önemli algı farkının dayandığı temel şudur:  Hekate Akdeniz havzasında varlık gösteren anaerkil ana tanrıça figürünün zamanla kötücül bir büyücüye dönüşmüş formudur.  Hekate Anadolu pagan kültürü orijinli bir tanrıçadır, kültü ve miti daha sonra Yunanistan’a yayılmıştır. Üç yüzlü olarak bilinmesi ayla özdeşleşmesinden ileri gelir.

Hekate aysız geceleri ya da ayın son dördün evresini simgeler. Ay anaerkil toplumlarda dişilikle oldukça ilgili olduğundan, Hekate’ nin kadınlığın son dönemlerini de simgelediği söylenir.

Hekate’ nin ilk tapınıldığı zamanlardaki yaşam veren, yaşamlarının önemli karar noktalarında insanların doğru karar vermelerine yardımcı olan, ışık saçan, yol gösteren kişiliği, ileriki yüzyıllarda Hıristiyanlık düşünce ve inanç sistemlerinin değişimiyle farklılaşır. Gitgide karanlıkların, sihir ve cinlerin, yer altı dünyasının yaşlı büyücüsü ve şeytanla işbirliği yapan cadıların tanrıçası kimliğine bürünür. Bunda anaerkil toplum değerlerinin ataerkil değerlere dönüşmesinin payı olduğu düşünülmektedir.

Hekate kimi bölgelerde yol ağızlarında her yeri her şeyi görebilmesi için üç bedenli bir heykel olarak canlandırılmıştır. Kimi sanatçılar da onu aynı bedende üç başlı, altı elli olarak, ellerinde meşale, kılıç, hançer, kement, anahtar ve yılan tutarak görüntülemişlerdir.

Hekate’ nin Tanrı’nın Adem ile aynı anda yine balçıktan yarattığı Lilith’ in dönüşmüş formu olduğu düşünülmektedir. Lilith güzel, güzel olduğu kadarıyla şuh ve başına buyruktur. Kendini Adem’ le birlikte topraktan yaratıldıklarından eşit sayar ve ona tabi olmayı şiddetle reddeder, Adem’ i terk eder.

Mezopotamya’da tanrı ve tanrıçaların hükmettiği dönemlere baktığımızda; Lilith, Sümerlerde rüzgâr tanrıçası “Lilitu” olarak karşımıza çıkarken, Babillerde tanrıça İşhtar’ın güzelliği, zekâsı ve şuhluğu aynı zamanda yine Babil’in kötülük tanrıçası Lamatsu’yla benzerlik gösterir. Güzellik ve kadınsal iç dürtü, kıskançlık ve kin olarak birleşmiş, erkeğine boyun eğmeme hatta isyankârlık, tek bir tanrıçada birleşerek Filistinliler vasıtasıyla antik Yunan’ın tanrılar dünyasına girmiş ve burada karşımıza “Hekate” olarak çıkmıştır. Hekate, bir taraftan insanların yardımcısı olup adına adaklar adanan bir tanrıçayken diğer yandan büyünün ve sihrin, karanlık tarafın, insanlara musallat olan cinlerin ve erkek nefsinde olmaması düşünülen kötülüklerin sorumlusu olarak tutulmuştur.

Meryem ve Artemis-Diana arasındaki bağlantıları da dikkat çekicidir:  Her iki kadın figürü de bakiredir fakat doğum yapmışlardır, her ikisinin de “Cennet’in Kraliçesi”, “Tanrı’nın Annesi”, “Kutsal Bakire” gibi ortak isimleri vardır. Dünyanın yedi harikasından biri sayılan ve Artemis’i evi olarak kabul edilebilecek en büyük Artemis Tapınağı ve Meryem’in evi aynı yerde, Efes‘tedir. Kilise tarafından M.S. 431′e kadar kutsallığı kabul edilmeyen Meryem‘in Konstantin tarafından düzenlenen konsülden sonra kutsal kabul edilmesi ve Artemis-Diana’nın özelliklerinin kendisine atfedilmesi tesadüf değildir.

MACBETH  “HAYATIN OĞLU”

Milattan sonra 11. yüzyılın başları, Britanya adası. Bu tarihlerden önce ve çok sonraları da olacağı gibi, kanlar içinde, ihanetlerle, kibirle dopdolu, en yakınlarındakileri ve dahi çok uzaktakileri, akrabalarını, kardeşlerini ve hatta babalarını gırtlaklayan, iktidar ve güç için kendi benlikleri dahil her şeyini vermeye hazır erkeklerin dünyasında bir erkek: Mac Bethad, Orta İrlanda’ daki anlamıyla  “hayatın oğlu” ve Shakespeare’ in ona verdiği ölümsüz adla Macbeth…

Kadınlarsa bu dünyada bir cinsel kimlikleri varsa şayet ancak büyülerinden sakınılması gereken cadılar ya da cinsiyetsiz annelerden ibaret… Kötü kehanetlerin dipsiz kaynakları, ana tanrıça kültünün cadı kraliçe Hekate’ ye dönüşüp bir daha hiç geri gelmeyeceğinin kanıtları…

Macbeth tragedyası, İngiltere tarihindeki en kanlı iktidar savaşlarından birini sahneye getirir. Kör iktidar tutkusunu gerçekleştirebilmek için iktidara giden yolda önce kralı, sonra olayın tanıklarını, daha sonra da kuşkulandığı her insanın kanını dökmekten çekinmeyen Macbeth, sonunda döktüğü kan gölünde boğulur; kör iktidar hırsının bedelini kendi yaşamıyla öder.

Macbeth, gerçeğe hükmetmeye çalışırken kötülüğe giden yolda attığı her adımla azap çeken, ahlaki değerlerden ne denli uzaklaştığını bile bile yoluna devam eden bir kahramanın trajedisidir. Belki bu yüzden edebiyat tarihi boyunca hep evrensel ve ahlaki değerler açısını ele alınmıştır.

“İktidar” sözcük olarak: “bir şeyler yapabilme doğal gücü ya da yeteneği;” “Etkide, ya da eylemde bulunma imkânı veren hukuki, siyasi ya da ahlaki güç;” “Devlet yönetimini elinde bulunduranların, bir toplumu yönetenlerin siyasi, hukuki ve fiili gücü;” “Yönetenlerin, yönetme yetkisini elinde bulunduranların kendileri, hükümet”, “bir toplulukta veya kuruluşta idareyi elde bulundurma” gibi anlamlara gelmektedir.

İktidar kavramı hayatın neredeyse her alanında karşımıza çıkmaktadır

Aile, topluluk, toplum, devlet, iş kısacası insanlar arasındaki her türlü ilişkinin düzenlenmesi dolaylı veya doğrudan “iktidar” kavramıyla bağlantılıdır. Diğer bir anlatımla, insanlar arasında iktidarı ilgilendirmeyen hiçbir düzenleme biçiminden söz edilemez.  Zira her düzenleme aynı zamanda bir “güç” unsuru içermektedir. Kavram olarak: güçler arasındaki mücadelede üstün gelen gücün diğer güçler üzerinde belirleyici olması; “toplumu, insanları yönetme gücünü, bir davranışı yönlendirme kabiliyetini elinde bulundurma” imkanına sahip olma hali demektir. Her iktidarın öncelikli amacı kendini yaşatmaktır. Diğer bir ifade ile hiçbir iktidar, kendi varlığına yönelen hiç bir “oluşuma” yaşama hakkı tanımaz.

Modern dünyada ataerkilliğin hâkimiyeti neredeyse tartışılmazdır. Ataerkillik, erkek otoritesine dayanan bir tür toplumsal örgütlenme düzenidir.. Bu erkek üstünlüğü ilkesi etrafında, toplumun kültürü, adetleri, inancı ve mitolojisi, anaerkil düzenli toplumunkinden farklı bir biçim oluşturur.  Zaman içinde gelişen uygarlık,  çoğu yapılanmasını din, milliyetçilik, ırkçılık, ataerkillik vasıtasıyla insanoğlunun en vahşi içgüdüleri üzerine kurmuştur. Avcılık ve toplayıcılık toplumundan tarım toplumuna geçişten sonra ortaya çıkan ürün fazlası, doyumsuz insanın gözünü kamaştırmıştır. Hep daha fazlasını istemeye meyilli insanoğlu, savaşıp karşındakinin sahip olduğuna el koymayı, çaba gösterip o şekilde elde etmekten daha kolay bir çözüm yolu olduğunu keşfetmiş ve öldürmeyi, gerekirse öldürülmeyi, dinsel+milliyetçi dogmalar, ırkçı zırvalamalarla savunmuştur.

Ataerkil düzen, yöneten-yönetilen ilişkileri bağlamında ele alındığında, siyasal iktidarı ele geçirmek için “iktidar” yeteneğine sahip olunması gereğini savunmuştur. Ataerkil toplumlarda iktidar yeteneği sadece erkeğin değerleriyle belirlenmiş olmasından dolayı, iktidar ancak erkeklere özgü bir kuvvet olarak ortaya çıkmıştır ve ataerkillik, kendine tehdit unsuru gördüğü her şeyi şiddete boğmuştur.

Tüm bu anlatılanların ışığında Macbeth karakteri erk ve erke fikri üzerinden yaratılmış kolektif bir karakteridir de aslında. Varlığını koruma içgüdüleri ve iktidar hırsıyla sarmalanmış, güce ve şiddete yazgılı tüm benzerleri gibi. Belki de Shakespeare’ in karakterine Macbeth ismini koyarken onu  “Hayatın Oğlu” anlamına gelen Mac Bethat isminden türetmesi tesadüfi değildir.

KISA KISA…

TANRIÇA HEKATE

Anadolu kökenli bir tanrıça olduğu kabul edilmektedir. Anadolu ve tüm Akdeniz havzasında ana tanrıça figürünün temeli olan Kübele ile olan bağlantısı bir yana tıpkı Kübele gibi Ademin ilk karısı Lilith’den evrilen ilk tanrıçalar arasında kabul edilir. Sümerlerde rüzgar tanrıçası Lilitu, Babil’de kötülük tanrıçası Lamatsu ve Mısır’da Heket aynı soydan gelen diğer Akdeniz Tanrıçalarıdır. Bu tanrıçalar Helen kültünde Artemis’e dönüşen Hekate Roma mitolojisi ve hatta Hıristiyan kültünde kendine yer bulmuştur. Ataerkil düşünüşün kemikleşmesi sürecinde bereketin, doğurganlığın kadınlığın ve önemli kararların hayat veren ay tanrıçasından büyünün ve kötülüğün tanrıçasına dönüşmüştür.

ÜÇ BAŞLI KÖPEK KERBEROS (CERBERUS)

Kerberos yunan mitolojisinde Styx ırmağını bekleyen ölüler dünyası Hades’in bekçisi olarak görülür. Görevi ölülerin etlerini yiyerek canlılar dünyasına dönmelerini engellemektir. Aynı Kerberos hem öbür dünyanın kapısını beklemek görevinden dolayı -o dünyanın anahtarı Hekate’dedir çünkü- hem de üç başlılığından dolayı üçlü bir tanrıça olan Hekate ile birlikte resmedilmiş, birlikte anılmıştır.

MAC BETHAD (MACBETH)

Shakespeare’nin ölümsüz eseri Macbeth “Holinshed Günceleri” adlı tarihi bir kaynakta geçen isimleri kullansa da, oyundakinin aksine tarihteki ve güncelerdeki İskoç kralı Macbeth sevilen ve iyi anılan bir hükümdardır. Adının kökeni Orta İrlanda’da “hayatın oğlu” anlamına gelen “Mac Bethad”a dayanır. Shakespeare’nin Macbeth’i iktidara giden yolda erdemlerinden uzaklaşan, tahta tırmandığını sandığı merdivenlerle karanlıklara inen bir “kahraman”dır.

PAGAN KÜLTÜR VE AY İLİŞKİSİ

Ay tanrıça, pagan kültürlerin ortak ürünlerinden en belirgin olanlarından biridir. Günümüzden 100.000 yıl kadar önce, avcı toplayıcı toplumlarda doğurgan ve doğurduğu yavruyu besleyebilen dişi doğal olarak kutsal ve üstün kabul edilmekteydi. Bu dönemde -iklim koşullarının da bu günkünden farklı olduğunu belirtmek gerek- soğuk ve tehlikeli olan geceler ancak dolunay mucizesiyle aydınlanmakta ve bir nebze olsun güvenli hale gelmekteydi. Üstelik ayın bu evresi sırasında kutsal olan kadınlar adet görmekteydi. Atalarımız bu iki döngü arasında bir bağlantı kurmakta geç kalmadılar elbette. Bu bağlantı kadınların “mahrem” günlerinin kutsal sayılmasına, adet kanlarının iyileştirici gücüne inanılmasına sebep verdi. Doğurgan ve kutsal olan kadın ile ay ilişkisi medeniyetin “gelişmesi” ile ay tanrıca kültünü oluşturdu ve en arkaik inançlar sitemleşmeye başladı. Ancak insanlık güneşe tapan erkeklerin iradesi altına girdikten sonra ayın, kadının, ve hatta “aybaşı”nın kötü sayılması kaçınılmaz olmuştu. Çünkü Ataerkil düşünüş kadını ve tüm temsil ettiklerini varlığına karşı bir tehdit olarak algılamaktaydı.

İKTİDAR

Foucault’a göre iktidar tüm tarihin etrafında döndüğü ana öbeklerden biridir. İktidardakiler ve iktidarda olmayanların savaşımı mikro düzeyden makro düzeye bir geçikenlikler ağıdır. Gündelik hayatın tüm veçhelerinden siyasal sisteme, akademik ortamdan işyeri disiplinine, kadın erkek ilişkilerinden arkadaş ilişkilerine, cinsel münasebetler ve aşka dair söylemlerden siyasal söylemlere kadar her alanda görülen dinamik bir süreçtir. Erk odakları – ki betimlemekle bitmez – arasındaki akışkan hareket nihai olarak total bir iktidar bloğu olarak tekil bireyler tarafından algılanır. Lakin kaynağını aradığınız yerde gizlenirken, aramadığınız ve hiç ummadığınız yerde (mesela kendi davranışlarınızda) yeniden karşınıza çıkar. İktidar daima kendisini meşrulaştıran ve kendi hakikatini kuran bir söylemle birlikte vardır. İktidar, kişinin özlük haklarının başka kişilere devredilmesidir ki genelde bu gasp edilmek suretiyle gerçekleşir.

SONELER VE GİZEMLİ SEVGİLİ

Shakespeare’nin soneleri 400 yıldır en çok tartışılan aşk hikâyesidir. Kahramanları kimlerdir, siyah saçlı kadın kim, ya sarışın delikanlı? Sonelerin tamamı Shakespeare tarafından mı yazılmıştır? Tamamen kurmaca mıdır, yoksa otobiyografik midir? Shakespeare sonelerini 1588 yılında yazmaya başlayıp Thomas Thorpe’nin yayınladığı 1609 yılında tamamlamıştır. Bu ilk basım Shakespeare’den izinsiz gerçekleştirildiği ve yayıncının müdahaleleri çok olduğu için edebiyat tarihçileri hala aralarında Shakespeare’ e ait olmayan sonelerin varlığını tartışırlar, ancak bu tartışmalar edebiyat tarihçilerini meşgul ededursun edebiyatseverler için sonelerin tadını değiştirmez, Shakespeare’nin dehasını gölgelemez.

CADILIK

Ortaçağ Avrupasında reform hareketleri Hristiyanlığı yeni bir okumayla çağdaşlaştırmaya çalışırken güç kaybeden Katolik kilisesi savunma refleksi olarak reformcuları ve Katolik inancına aykırı gördükleri birçok kişiyi kafirlik suçuyla ölüme mahkum etmişti. Bu suçların en önemlisi cadılık olarak görülürdü. Pagan Avrupa’da Hristiyanlık yayılırken erkek druidler ya Hristiyan rahiplere dönüştürülmüş ya da yok edilmişlerdi. Ancak kadın ruhbanlığını kabul etmeyen kilise -İncil’de açık olarak kadınların ikincil olduğundan bahsedilmektedir- pagan inanışlarıyla Hristiyan kültünü kaynaştırırken kadın druidleri, ya da cadıları, din dışı ve şeytansı affetmişti. Sonuç olarak 19. yüzyıla kadar devam eden cadı avı batı medeniyetinde ataerkil mekanizmanın yerleşmesi sürecinde, din temelli bir kadın karşıtı hamle olarak kadının kötücülleştirilmesini gerçekleştirmiş, kadınlık nihai olarak şeytan ve kötülük ile ilişkilendirilmiştir.

FEMİNİZM- POSTPAGANİZM-SATANİZM BAĞLANTILARI

Hekate’nin bir tanrıça olarak geçirdiği dönüşüm, kadının tarih içinde geçirdiği dönüşümle neredeyse birebir örtüşmektedir. Bu sebeple feminist hareket içinde Hekate’ye sahip çıkanlar ve itibarını yeniden kazandırmak isteyenler ortaya çıkmıştır. Hekate adında uluslarası bir Feminist yayın organı bulunduğu gibi post-pagan feminist dinler Hekate’yi kutsal saymaktadır. Bunda elbette Hekate’nin ilk kadın -ve ilk feminist, çünkü kendini Adem ile eşit saymıştır- Lilith ile olan bağlantısı da önemli rol oynar. Satanizm ise, hristiyanlığa karşı geliştirilmiş bir antitez olduğundan hristiyanlığın dışladığı kadını kabul etmiş ve yüceltmiştir, Lilith bağlantısı ve Hekate’nin geçirdiği dönüşüm sonucu aldığı kötülüğün ve büyünün tanrıçası formu Satanist inanışın da Hekate’ye sahip çıkmasını sağlamıştır, Hekate Satanizmdeki dişil yüceltmenin de sembolü olmuştur.

KUTSAL MEYVE

Bir çok kültürde farklı betimlenen cennet meyvesi, Akdeniz havzasında erik, incir ve zeytin olarak karşımıza çıksa da en belirgin biçimi elmadır. Adem ve Havva’ nın cennet bahçesinden atılmasını sağlayan “Bilgelik Ağacı” nın meyvesi elmadır. Bu elmanın simgelediği bilgelik Yunan mitolojisindeki Pandora’ nın kutusunun içeriğiyle eşdeğerdir ki Pandora da Yunan mitinde yaratılan ilk kadındır ve bu iki mit birbirine derinden bağlıdır. Ancak kadının elmayı erkeğe vermesiyle cennetten kovulmak arasındaki ilişki şöyle de okunabilir; mesele meyvenin verdiği bilgi midir,yoksa erkeğin o bilgiyle ne yaptığı mı?

ANAHTAR

Anahtar ilk olarak eski mısırda karşımıza çıkan bir objedir. Eski mısırda ilk mitolojik anahtar olan gankh’ ın ortaya çıkması da bununla ilgilidir şüphesiz. Antik çağlarda bu günkü kadar yaygın kullanımı olmayan anahtar ancak önemli ve zengin kimselerin edinebildiği bir araçtı, öyle ki bu anahtarları taşımaktan başka görevi olmayan köleler bulunur, anahtar sahibi olmak statü göstergesi sayılırdı. O günlerden bu güne anahtar toplumsal bilinçaltında mahremiyet, sır, bilgi, güç ve zenginliğin en net simgelerinden biri olmayı sürdürmektedir. Hekate’nin en bilinen sembollerinden biri olan anahtar ise öte dünyanın kapılarını açar ve öte dünyaya ait yani yaşamın ötesine ait olan bilgiyi temsil ederdi.

POSTAL

Yaşam veren kadına karşı erkek iktidarını savaş ve silah yoluyla ele geçirdiği için savaş, asker ve bunlarla ilgili tüm imgeler ataerkil düzenle göbek bağına sahip imgelerdir. Postal ve çizme dünden bu güne askeri ve askeri müdahaleyi en çok çağrıştıran imgelerden biri olagelmiştir. öyle ki yakın tarihimiz “postal” gürültüsüyle kesilen demokrasi denemeleriyle doludur.

KAYIK

Hristiyan mitolojisinde kutsal olarak addedilen kayık Magdelenalı Meryem’i Fransa’ya taşıyan kayık ve yunan mitoloisindeki styx nehrini geçmek için Khranon’ un kullandığı kayıktır. Dante ilahi komedya’ da Kharon ile tanışır ve onun ölüleri acılar nehrinden geçirmekle görevli olduğundan bahseder.

MİTLERİN YOLCULUĞU

Akdeniz coğrafyasında Sümerlerden Babillere, Yunan mitolojisinden Abramik dinlere hemen tüm mitoslar birbirleriyle bağlantılıdır ve aynı soydan gelmektedirler. Söz gelimi kucağında bebek Horus’u taşıyan İsis, bebek İsa’yı taşıyan Meryem’e dönüşür. Bununla birlikte bakireyken çocuk sahibi olan Artemis de Bakire Meryem olur. Kübele Gaia’nın daha antik ve daha Anadolulu adıdır. Sümerlerin rüzgar tanrıçası Lilitu Lilith’e dönüşür, Osiris’in ve Kronos’un ortak kaderleri iğdiş edilmektir.  Sümer mitleri Tevrat’ta, roma mitleri İncilde yer bulur kendilerine. Mezopotamya tanrılarının hüküm sürdüğü günlerden bu güne ortak korkularımız ve toplumsal bilinçaltının üretimleri olan mitler dönüşerek, değişerek de olsa kendilerine efsane ve mitoslarda yer bulmaktadır. Bu sebeplerden tek bir mirastan beslenen Akdeniz Medeniyeti’nin parçaları olan tüm kültürler ortak ataları olan mitlerden beslenir.

PERFORMANS HAKKINDA GÖRÜŞLER:

http://www.t24.com.tr/content/authors.aspx?Author=50&article=1971

http://mimesis-dergi.org/?p=5083

http://www.bursahaber.com.tr/sahnenin-siiri-makale,126.html

http://www.timeoutistanbul.com/s77189/tiyatro/selim_atakan_ve_engin_alkan_roportaji

http://yenisafak.com.tr/Cumartesi/?i=257377

http://www.taraf.com.tr/haber/acilista-emek-ve-akm-tepkisi.htm

http://www.taraf.com.tr/haber/cadilar-aslinda-tanricadir.htm

HEKATE’NİN ŞARKISI WEB

http://hekateninsarkisi.blogspot.com/

http://www.facebook.com/hekate

TARLA KUŞUYDU JULIET GÖSTERİMDE

Shakespeare’ in yüzyıllardır insanları gözyaşına boğan karakterleri Romeo ve Juliet, Ephraim Kishon’ un yeni kurgusunda günlük yaşantı ve çığırından çıkmış bir evlilik içinde ele alınıyor. İntiharın eşiğinden döndükten sonra evlenip bir de çocuk sahibi olan “kıdemli aşıklar” kimsenin öngöremediği bir hayatı sürdürürler. Bu dünyanın yaratıcısı Shakespeare mezarında ters döner ve olaylara müdahale etmek üzere eve gelir.

Engin Alkan’ın rejisiyle Romeo ve Juliet öyküsüne farklı bir yerden baktıran ve çağdaş bir “klasik” olarak İ.B.B. Şehir Tiyatroları repertuarında yerini alan oyunda, öten tarla kuşu muydu bülbül müydü sorusunun cevapsızlığı altına “aşk nasıl bu hale gelir”in cevabı aranıyor.

Pişirilen yemeklerin buharlarının canlı icra edilen notalarla kaynaştığı iki saatlik şölende, tariflere uygun yapılmaya kalkıldığında hep tadı kaçmış, alışveriş listelerinde unutulmuş, akşam yemeği telaşı arasında kaynamış ve sonunda dibi tutmuş “efsane aşk” ın tüm zamanlarda, tüm tanıdıklığıyla “ille de var” lığı hatırlatılıyor.

YAZAN: EPHRAİM KİSHO
MÜZİK: POLDİ SCHATZMANN
ÇEVİRMEN: HALE KUNTAY
YÖNETMEN: ENGİN ALKAN
SAHNE TASARIM: GAMZE KUŞ
KOSTÜM TASARIM: DUYGU TÜRKEKUL
MÜZİK DÜZENLEME: MURAT BAVLİ
KOREOGRAF: SENEM OLUZ
IŞIK: MURAT İŞÇİ
EFEKT: YUSUF TUNCER
DRAMATURG: SİNEM ÖZLEK
YARDIMCI YÖNETMEN: HASİBE EREN
YÖNETMEN YARDIMCILARI: DOĞAN ŞİRİN-MELİSA DEMİRHAN

GÖNÜLLÜ ASİSTANLAR: TUBA ERDEM- VOLKAN KELEŞ

ROMEO/RAHİP LORENZO: ENGİN ALKAN
JULIET/ DADI: SEVİNÇ ERBULAK
SHAKESPEARE: ÇAĞLAR ÇORUMLU
LUCRETIA: MURAT BAVLİ

OYUN PROGRAMI VE ON-LİNE BİLET REZERVASYONU İÇİN: http://www1.ibb.gov.tr/tr-TR/SehirTiyatrolari/

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu,

her yıl olduğu gibi bu yıl da

müzikallerle

Cemil Topuzlu Açıkhava Sahnesi’nde…
 

1961 yılı Temmuz ayında Rumeli Hisarı’nda başlayan İ.B.B. Şehir Tiyatroları Yaz Oyunları, bu yıl 22-29 Ağustos 2009 tarihleri arasında Cemil Topuzlu Açıkhava Sahnesi’nde, yıl boyunca izleyicinin beğenisini kazanan İstanbul Efendisi, Lüküs Hayat, Kabare oyunlarıyla seyirciyle buluşacak.

22 AĞUSTOS Cumartesi akşamı saat 21:00′ de perde açacak İstanbul Efendisi’ ni Engin Alkan yönetiyor. Başlıca rollerini Sezai Aydın, Sevil Akı, Sevinç Erbulak, Özlem Türkad ve Çağlar Çorumlu‘ nun oynadığı müzikal, gösterime girdiği geçtiğimiz Ekim ayından bu yana izleyicilerin takdiriyle kapalı gişe oynamaya devam ediyor.

ON-LİNE BİLET REZERVASYONLARINIZI ŞEHİR TİYATROLARI RESMİ SİTESİNDEN GERÇEKLEŞTİREBİLİRSİNİZ.

istanbul efendisi from Engin Alkan on Vimeo.

AVENUE Q

İSTANBUL’DA
" tıpkı hayatımız gibi, sadece daha komik…"

2004 Tony Ödülleri’nde "En İyi Müzikal" , "En İyi Müzik" ve "En İyi Metin" ödüllerini kazanan "Avenue Q" Müzikali Türkiye’de ilk kez ve Türkçe olarak sahnelenmeye başlıyor.

Avenue Q Hakkında                                                                                                                                 

Avenue Q, çok iyi eğitim almış fakat hayatın zorluklarına alışamayan ya da onlarla yeni karşılaşan bir grup şehirlinin yaşam mücadelesini mizahi bir dille anlatan bir müzikaldir.
Avenue Q, gerçek hayat hakkında. İş bulmak, işten atılmak, ırkçılığı öğrenmek, ev bulmak, evden atılmak, farklı olmak, aşık olmak, edepsizlik, sorumluluktan kaçmak, akşamdan kalma olmak, internet pornosu, dünyayı keşfetmek ve “anı yaşamak”la alakalı.

2003’de Broadway’de sahnelenmeye başlanan Avenue Q, 2005 yılından bu yana başta Londra olmak üzere dünyanın önemli metropollerinde seyirci karşısına çıktı. Halen Broadway ve Londra’da kapalı gişe oynamaya devam ediyor. 2004 Tony Ödülleri’nde “En İyi Müzikal”, “En İyi Müzik” ve “En İyi Metin” ödüllerini kazandı.

Konusu

Princeton yeni yetme ve heyecanlı bir üniversite mezunudur. Büyük hayaller ve bankadaki az bir miktar parasıyla New York’a gelir. Fark eder ki, bütçesine en uygun mahalle varoşa kurulmuş bir yerdir… Ayrıca etraf varoş olsa da insanlar hoş görünmektedir. Orada, işsiz komedyen Brian ve terapist nişanlısı Christmas Eve, iyi kalpli avare Nicky, Cumhuriyetçi bankacı ve gizli eşcinsel olan oda arkadaşı Rod, internet bağımlısı Trekkie Monster ve Kate Monster adındaki tatlı anaokulu yardımcı öğretmeni yaşamaktadır. Princeton taşınmaya karar verir ve mahallenin muhtarı Gary Coleman’dan anahtarını alır. Princeton amacını ararken olaylar gelişir fakat arkadaşları ona bunun önemli olmadığını, esas önemli olan şeyin sadece yaşamak olduğunu
anlatır.
 

Avenue Q Sakinleri

Princeton (Emre Altuğ)
Yaş: 22
Kişilik: Ezik
Meslek: Hala karar veremedi.
Hobiler: Gerçek hayatın zorluklarına uyum sağlamak.
“Lütfen sonum garsonluk olmasın!”

Kate Monster (Demet Tuncer)
Yaş:23
Kişilik: Candan ve Samimi
Meslek: Ana okulu öğretmen Yrd.
Hobiler: Romantik Filmler, Romantik yürüyüşler, romantik müzik, romantik her şey…
“Ah gerçek aşk var mıdır? Ya, beyaz atlı prensim?”

Rod (Volkan Severcan)
Kişilik: Gizli
Meslek: Finans uzmanı
Hobiler: Celine Dion, Makyaj, Peruk, Broadway Müzikalleri, örgü örmek ve tabii ki Madonna…
“Ben gay değilim!”

Nicky (Engin Alkan)
Kişilik: Toz Pembe
Meslek: Rod’dan otlanmak!
Hobiler: Rod’u kıl etmek, geç kalkmak, Rod’u çok daha fazla kıl etmek.
“Rod, 20 papelin var mı?”

Şıllık Lucy (Melda Gür)
Kişilik: Şeytani!
Meslek: Her erkeğe kuyruk sallamak.
Hobiler: Kızgın kız arkadaşlardan ve kızgın eşlerden kaçmak.
“Amatörler yaklaşmasın!”

Bayan Topesto
Kişilik: Acımasız
Meslek: Anaokulu öğretmeni
Hobiler: Ahlaksal dejenerasyona beddua etmek.
“Evlilik dışı sex yapanlar cehennem de yansın!”

Kötü Fikir Ayıları (Bora Severcan – Seyhan Şaşko)
Kişilik: Şakacı
Meslek: Zor durumda olanları daha zor duruma sokmak
Hobiler: İçki, sigara, sex, kumar!
“Hadi tüm paranı yatır! Daha çok iç! Daha çok eğlen! İşte hayat!”

Trekkie Monster (Engin Alkan)
Kişilik: Abaza!
Meslek: İnternet Pornosu
Hobiler: İnternet Pornosu
“Her tür, her boy hatunu ve her pozisyonu severim! Özellikle de 2 hatun varsa!”

Christmas Eve (Ayumi Takano)
Kişilik: Kızgın
Meslek: Terapist
Hobiler: Nişanlısı Brian’ı evcilleştirmek
“Brian, gel buraya! Git bir iş bul! Yoksa eve gelme!”

Brian (Boğaçhan Sözmen)
Kişilik: Cana yakın
Meslek: Komedyen olmak!
Hobiler: Bira, şaka, Benny Hill, PS2 (PS3 alacak parası yok)
“Tamam, aşkım”

Gary Coleman (Melis Sökmen/ Cenk Sökmen)
Kişilik: Hayalleri Kırık
Meslek: Eski çocuk yıldız. Şimdi ne iş olsa yapar.
Hobiler: Bir sonra ki günü çıkarabilmek.
“Bazen o tünelin sonunda ışık yoktur. Bazen sadece tünel, tüneldir.”
 

http://www.avenueqistanbul.com

biletix

Canlandırdığınız bir karaktere özendiğiniz oldu mu? Olduysa özendiren şey neydi?

 Bütünüyle bir özenme halinden söz edemem. Ancak yaratım sürecinde karakterleri etüt ederken belli bir süre rol kişisiyle özdeşleşim kurarak çalışmak gerekir. Bu süreçte bazı karakterleri çalışırken daha fazla lezzet aldığım olmuştur. İdealize edilen bir kişilik özelliğinden, karakterin çekiciliğine, kullandığı enerjilerden, etki alanına pek çok özellik böyle hissetmemde etkili oluyor sanırım. 

Bir kadın karaktere hayat verirken zorlandığınız oluyor mu?

Aktör olarak bir kadını gerçeklik duygusunu zedelemeden oynayabilmem imkânsız, olsa olsa parodisini yapabilirim ki yaptığım da olmuştur. Ancak rejisör olarak kadınların dünyalarını anlamak, onların yaratıcı güçlerinin ve düşünce biçimlerinin kanallarını keşfetmek bana hep heyecan vermiştir. Genel olarak, kadınların eylemlerinin erkeklere kıyasla daha filtreli, daha katmanlı bir özden kaynaklandığını düşünürüm. Kadınlar arasındaki süregelen sessiz iletişimi, dayanışmayı ya da rekabeti bilgi düzlemine taşımak zor, evet.

Sizce bir oyunun izleyici de bırakacağı etki sahnedeki dekor la orantılı mı? Hiç dekor olmayan bir sahne sadece kostümle oynanan oyun izleyicide adaptasyonu eksiltir mi?

Bu söylediklerinizin hiçbir kuralı olmadığını söyleyebilirim. Her yönetmen yapıtının izleyici üzerinde bırakacağı etkiyi tayin etmek ister. İyi bir rejisör izleyicisinin aklıyla kavradıklarından çok onun bilinç üstü faaliyetleriyle ilgilenir. Bir sahne dolusu ezilmiş domatesin mi, yoksa bembeyaz bir dantel giysi üzerindeki bir kaç damla ketçap lekesinin mi etkili olacağı sonsuza uzayan sanatsal seçimlerdir. Tek bir doğru yanıtı yoktur.

Bir gün kendi tiyatronuz olursa ilk sahneye koymak isteyeceğiniz oyun ne olur?

  Umarım bir gün kendi tiyatrom olur. Sanırım ilk sergileyeceğim oyun tiyatromun seyirci profiline, ekibime, dünyada ve kentimde olup bitenlere, o süreçte diğer tiyatrolarda gösterimde olan oyunlara ve elbette ne kadar param olduğuna göre belirlenecektir. Yine de kaçamak cevap vermemiş olmak için şunu diyebilirim; bu oyun bir kaç ay önce yurt dışında seyredip, kopyaladığım bir oyun olmayacaktır.

Oyunculuk yaparken dikkat ettiğiniz özel bir şey var mı? Varsa yönetmenlik yaparken bu dikkat değişiklikler gösteriyor mu?

Oyunculuk yaparken zamanımın çalınmamasına yönetmenken de kimsenin zamanını çalmamaya özen gösteririm.

Yönetmenliğini yaptığınız bir oyunu sahnelendikten sonra ‘’Keşke’’ dediğiniz şeyler oldu mu?

Oyun yeni sahnelenmeye başladığında keşke’ler yoktur ya da yok denecek kadar azdır. Ama bir kaç sezon oynayan oyunlarım bana o kadar eski ve bayatlamış gelirler ki, her yanlarını değiştirme arzusuyla kendimi zor tutarım.

Rejisini yaptığınız ‘’Bernarda Alba’ nın Evi’’ adlı oyun da seyirciye anlatmak istediğiniz esas tema nedir?

Program dergisinden birkaç cümle aktarıyorum : ”.. Ataerkilliğin farklılıkları monogam bir bakışla yasaklayan yöntemleri karşısında melez olma durumu bir başkaldırıdır. İçgüdüler, cinsellik, sınıfsal, düşünsel ve kültürel farklılıklar, etnik köken, diğeri olmak vb. birbirine üvey duran unsurların bir araya gelerek oluşturdukları dokular, Lorca külliyatının yaşamı kutsayan benzersizliğini gözler önüne serer. Yaşamın karşısındaki güçler, sertlikleri, kuralları, yasakları ve cezalarıyla kendilerini belli ederler. Lorca dünyası zulme uğrayanların, baskı altında kalanların, dışlanmışların ve şiddet karşısındaki zayıfların doğal yandaşlığıyla çağımızın en sahici başkaldırılarına ses verir. Benim için Lorca melezliğe övgüdür. Anladığım, aktardığım… “

Keşanlı Ali Destanın da sergilediğiniz üstün bir performansınız var. Peki ilerde bir gün bu müzikali siz yönetecek olsanız, o karakteri yaşatmış bir oyuncu olarak kendi yerinizde hangi meslektaşınız için ‘’ o oynar’’ dersiniz?

Övgünüz için çok teşekkürler… Eminim Serdar Orçin Ali’ yi çok güzel boyutlandırırdı.
 
Şehir tiyatrolarının modern tiyatroya karşı yaklaşımı sizce nasıl?

Şehir Tiyatrosu karakteristiğini yaratanın geleneksel olanla modernin kaynaşması olduğunu düşünürüm. Tarihsel süreci içinde de Şehir Tiyatrosu pek de yazılı çizili olmayan bu misyonunu yerine getirmek için üstün bir sağduyu gösterir. Hatta cumhuriyet modernizmin yerleştirilip yaygınlaşmasında geleneğini bertaraf etmeden öncü bir kurum olmasıyla emsalsizdir diyebilirim. Ne var ki 80’lerden bu yana yerel yönetimlerin bitmez tükenmez müdahaleleri sonucunda sürekli yazılıp bozulan sanatsal eğilimleri ve yönetsel çizgisiyle Türk Tiyatrosundaki etkisi giderek azalmaktadır.

Umarım önümüzdeki süreçte on yıllardır bütün yöneticilerin dilinde olan ama bir türlü gerçekleşmeyen deneme sahnelerinin varlığıyla öncü çalışmalar ve akabinde oluşacak repertuarlarla önemli bir ihtiyaca karşılık verecektir.

Seyirci her zaman ya alkışlayan ya da kötü eleştiren taraftır. Peki, siz bu dönem Türk tiyatro seyircisini alkışlıyor musunuz yoksa eleştiriyor musunuz? Neden?

Seyircimizi beğenmemek gibi bir kibrimiz olamaz. Onun ihtiyaçlarını fark edemeyen, doğru iletişim yollarını keşfedemeyen, onun aklını ve beğenisini önemsemeyenler olarak eğer bir sorunumuz varsa biz tiyatrocuları suçlarım.

Bazılarımız, belki son 10-15 yıldır tiyatro eğitimindeki niteliksizlikten dem vurup duruyor. Bu gün bunun sonuçları fena halde yaşanmakta. Kendinden müstakil yetenekler dışında eğitimsiz oyuncularla doldu sahnelerimiz. En önemlisi vizyon oluşturabilecek, tiyatroya yeni seyirci çekebilecek rejisörler yeterince yetişmedi. Tiyatro insanların ilgisini çekmiyor diyorlar, çok inanmıyorum. İnsanların ilgisini çekmeyen sergilenen oyunlar.

Bu mesleği seçtiğiniz için hayatınızda ödün vermenizi gerektiren bir şey oldu mu?

Oyunculuğun tanımı o kadar belirsiz ki, içi tıka rastgele bir sürü şeyle tıka basa dolu, çıfıt çarşısı adeta. Oyunculukta uzmanlaşabilmek için bir ömür harcıyorsunuz ama bu ülkede uzmanlık ve yetenek beş para etmiyor. Geçinebilmek için kamerayla flört ediyorsunuz ama bu nihai bir ilişkiye dönmemeli, dönerse setlerde sabahlamaktan işinizi yapamaz hale geliyorsunuz. Öte yandan, bu tarafta başarının ölçütü reyting ve tanınmak. Tanınmanın ve reyting yapmanın koşulları çok farklı; İnsanların kendilerini paraladıkları pek çok kuralı var, kurala göre oynamak zorundasınız. Bulaşmıyorsunuz. Kaçak dövüşüyorsunuz, vur kaç yapıyorsunuz, falan… Hayal ettiğiniz yolda ısrarla yürümek çok meşakkatli. Ama ne gam… Mesleğim benim için her zaman ödün değil ödül oldu. Hayatın, tanrının bir ödülü… Ne yalan söyleyeyim, yaratmanın, paylaşmanın tutkusuyla kendimden geçerken elime maaşım tutuşturulduğunda hep biraz şaşkın, biraz mahcup, hep üste kendim para ödemeliymişim gibi hissettim.

Giderek gelişen teknolojinin tiyatroya karşı olan kötü etkisi tartışılamaz. Fakat sizce tek sorun teknoloji mi?

Teknoloji ve beraberinde oluşan toplumsal yabancılaşma tiyatroyu daha da gerekli hale getiriyor. Bizim görmeye ömrümüz yeter mi, sanmıyorum ama gelecekte tarihte de olduğu gibi, tiyatronun efsunladığı göz göze, can cana ilişki yeni toplumların yaratılmasında ön ayak olacak. Tiyatronun kendi yaratım süreçlerinin dışındaki en büyük sorunu politikacıların bakış açılarından kaynaklanmaktadır. Bu durumu aşmak için kültür organlarının ve sivil oluşumların birbirlerine omuz vermeleri şarttır. Ne var ki tiyatro hep biraz üvey evlat muamelesi görür. 

İnsanlara, hayata olan bakışınızı nasıl bir cümleyle ifade edersiniz?

Ana kucağı, topyekûn aradığımız bu. Öleceğimizi biliyoruz ve korkudan ödümüz patlıyor. Yaşamı tanıdık kılmak için, huzurlu ve bildik, ne kendimizde ne başkasında faklı olana tahammülümüz yok. Başkasında yaktığımız yangınlarla aynı yerlerimizden tutuşuyoruz. Oysa bedenlerimizde kısacık bir misafirlik bizimkisi; hayatı kolaylaştırmalı, bu yükü hafifletmeli.

Tiyatro dışında bizlerin bilmediği başka bir sanat dalıyla uğraşınız var mı?

Ara sıra resim çizerim.

Engin Alkan nasıl bir adamdır?

Ben de bilemedim ki. Bir sürü tezahürden bir siluet çıkamıyor. Tam buyum diyorum, bir bakıyorum alakam yok, sanki kendimle inatlaşırmışım gibi…

Oyunculuğa başladığınız günden bugüne değin mesleğinize karşı küstüğünüz zamanlar oldu mu?

Mesleğime küsmedim.  Ama mesleğimi sürdürürken işime engel olanlara karşı duygusal tepkiler verebiliyorum. Bazen cahil bir eleştirmen, bazen küçük bir entrika, bazen önemsiz bir saygısızlık bile küsme, öfke, sövme – işte akla ne geliyorsa-kocaman tepkiler vermeme neden olabiliyor. 

Dünya klasikleri ve modern tiyatro oyunları son yıllarda şehir tiyatroları repertuarında yer almıyor. Şehir tiyatrolarındaki kimlik ve kabuk değişimi hakkında ne düşünüyorsunuz?

Klasikler hakkında sizinle aynı görüşte değilim. Şehir Tiyatroları yönetimleri ölçülü sayıda klasiklere mutlaka yer veriyorlar benim bildiğim. Modern eserler konusunda haklısınız. Sanırım Türk Tiyatrosundaki çok haklı bir kimlik arayışı biraz yanlış bir tepkiye dönüştü. Bir dönem neredeyse yerli oyunlar, repertuar kotası dolsun diye göstermelik olarak sahnelenirdi.-Tanrım ne canavarlık! – Bu anlayışa tepki olarak çeviri oyunlara bir mesafeyle yaklaşıldı ve biraz abartıya kaçıldı sanırım

“Bu süreçte yerel yönetimlerin politik tercihleri repertuara yansımış mıdır?” diye soruyorsanız. Kesinlikle yansımıştır, aksi düşünülemez. Ama tabi ki bu öyle kaba saba, bağıra çağıra bir müdahale biçiminde değildir. İlişkilerin daha çok aldım – verdim esasına dayalı sezinlendirmeler biçiminde geliştiğini düşünmüşümdür. Genellikle yönetimlerin oto-sansürü gibi tezahür eden muhafazakâr bir duyarlılıktan söz edebilirim.

Hem Reji hem de oyunculuk yaptığınız çalışmalarda oyunun sahnelendiği süreçte değişikler yapıyor musunuz?

Bir oyuncu değiştiğinde ya da seyirci koşulları farklılaştığında mümkün olabiliyor. Söz gelimi ‘Ben Anadolu’ pek çok yurt dışı turne gerçekleştirdi, o turnelerde oyunun bir 1 saat 15 dakika süren tek perdelik kısa bir versiyonunu oynuyorduk. Ya da, İtalyan sahne dışında bir alanda, diyelim antik bir kalede oynarken pek çok ayarlama yapabiliyorduk.

Oynamaya gelince, oynarken rolü sürekli doğaçlarım ve neredeyse hiçbir akşam diğerinin aynı olmaz. Ama bu farklar seyircinin algılayabileceği türden farklar değildir. Bunlar özünde benim mekanikleşme karşısında rolü canlı tutmak için aldığım önlemlerdir.

Son dönemde tiyatro oyun yazarları arasında beğendiğiniz isimler?

 Pek son dönem sayılmaz ama Özen Yula’ yı beğeniyorum. Murat İpek sanırım kısa vadede adından söz ettirebilecek bir yazar olma yolunda.

Ropörtaj: www.mikserdekibeyin.com

“..Sahnedeki devinimi, bedensel şeması, “genelçekim” ekseni, tempo-ritim kavrayışı doğru dürüst ayırt edilemiyor…
…Gereksiz edimler içerisinde (yüz hareketleri ve jestleri) bedene ve bunun sonucunda saptanan devinimler bütününe ilişkin görsel anlatımlılık olarak mimikleri hiç mi hiç yerine oturmuyor…
…Onun devinimi kassal düzeyde. Adımları, jestleri ve birbirine bağlı tutumları canlı senfoni gibi. Değerlendirme aracıyla yani gözle değil, bütünüyle kas sisteminin kendisi olan yaratımının aracıyla yaratıyor ve düzenliyor…
…Uğur Polat’ta son derece gelişmiş bir kassal bellek seziyorum. Harry’nin yaşanmış coşkularının kışkırttığı içsel yönelimlerinin derin içsel özünü duyumsuyor, duyumsadıklarını bedenini de aksiyona dâhil ederek seyredene estetik bir buket olarak aktarıyor…
…Gövdesini dışsal ifade çizgisi boyunca nasıl çalıştırıyor, inanılacak gibi değil!..
…Deviniminin gerçek algısını görsel düzeyde bırakmayarak, mükemmel çene yapısından süzülen güzel gülümsemesini yudumlatarak seyircisini etkisi altına alıyor…
…Gözlerini kısarak kuşkusunu, açarak merakını, derinden bakarak dikkatini, eğerek üzüntüsünü başarıyla ifade ediyor…
…Yeteneği yok demeyeceğim, ama öncelikle repliklerinde hangi heceleri ya da sözcük gruplarının üstüne basılması gerektiğini öğrenmesini salık vereceğim. Türkçe sözcüklerde genellikle hafif bir vurgu var zaten, Özen’in bu vurguları çarpıtmasına gerek yok ki! Örnek: “… Masamı her zaman donatırım…” Sözcük türeten eklere de vurgu yüklememeli Damla Özen. Vurguyu kendine çeken iyelik eklerine de dikkat etmeli. Soru eki olan “mi”yi de vurgulu söylememeli…”
…Vücut dili için önemli sayılan organlarını, yani gözlerini, ellerini, ağzını, omuzlarını ve bacaklarını gayet iyi ve hiç abartmadan kullanıyor…”*

Yukarıdaki ifadeler, yakın zamanda okuduğum Üstün Akmen’ e ait tiyatro eleştirilerinden ve bu ifadelerin sahibi de Uluslararası Tiyatro Eleştirmenleri Birliği Türkiye Merkezi Başkanı.

Üstün Akmen’ le uzun uzadıya yeni bir kalem kavgasına girme heveslisi değilim, onun için diyeceğimi kestirmeden diyorum;

Ey eleştirmen! Oyunculara dediklerinden hiçbir şey anlamıyorum. Yazdıklarının tumturaklı rokokoları hiçbir şey anlatmıyor. Söz ettiğin konulardaki bilgisizliğini manipüle ediyor, ahkâm kesiyorsun.

İla ki yazacaksan, “beğendim” , “beğenmedim” de ve geç, mesleğimize daha az tahribat verirsin.

ENGİN ALKAN

*İfadeler, Üstün Akmen’ in  Savaş Bezirganları için: -Korku ve Sefalet- ile -Savaş ve Barış-, Asuman Dabak Tiyatrosu’nda Başarılı Bir Komedi: Şahane Düğün, İstanbul’da Tanpınar Uyarlaması: Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Alın Size Başarılı Bir Garajistanbul Projesi daha: Histanbul,Genç bir kadının evrak-ı metrukesi: 4 Artı 4 yazılarından alıntılanmıştır.

BEKLENMEDİK ÖLÜMÜYLE DERİNDEN SARSILDIK.

AYÇA’ MIZA İTHAF ETTİĞİMİZ BERNARDA ALBA’ NIN EVİ İLE

YENİDEN SEYİRCİ ÖNÜNDEYİZ.

ithaf
 
 ne şu boğalar, ne şu incirler tanırlar artık seni
 ne atlar, ne evinin karıncaları,
 ne şu çocuk, ne şu akşam
 çünkü her şey senin için bitti artık.
 
 tanımazlar artık taşlar da seni
 ne vücudunu saran şu siyah saten,
 sessiz hatıranı tanımazlar
 çünkü her şey senin için bitti artık.
 
 sonbahar gelmeye yine gelecek şarkılarla
 salkım salkım bulutlarla boy gösterecek yine
 ama hatırlamayacaklar seni
 çünkü her şey senin için bitti artık.
 
 çünkü her şey senin için bitti artık.
 bütün bu dünyadan göçenler gibi
 unutulan bütün ölüler gibi
 sen de unutulup gideceksin.
 
 ama benim şiirlerimde yine de
 her şeyinle yaşamaya devam edeceksin.
 hayata bağlılığını, büyüklüğünü, yüceliğini
 ancak benim mısralarım duyuracaklar.
 
FEDERICO GARCIA LORCA

Bir başka olur İstanbul’un Efendisi

YENİ ŞAFAK

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları’nın İstanbul Efendisi adlı oyunu Üsküdar Musahipzade Celâl Sahnesi’nde perdelerini açtı. Danslı, müzikli bir İstanbul hikayesinin anlatıldığı oyunda Osmanlı’nın renkli kültürü sahneye taşınıyor.

Üsküdar Musahipzade Celâl Sahnesi bir Musahipzade oyunuyla perdelerini açtı. Usta yönetmen Engin Alkan’ın sahneye taşıdığı İstanbul Efendisi adlı oyun Osmanlı’nın Lale Devrinden sonraki gündelik yaşantısını ve sosyal ilişkilerini anlatıyor. İstanbul Efendisi’nde ne dönemin yapısını tamamen yerme, ne de yüceltme söz konusu. Eski gelenekler, haremlik selamlık hayat, giyinme ve konuşma biçimleri iyi ve kötü yönleriyle oyunda hayat buluyor.

PERİLERE DANIŞAN KADI

Engin Alkan ve ekibi de oyunu bu doğrultuda sahneye taşımış. Seyirciye, orkestra ve oyuncuların performansıyla müziğin dansla iç içe geçtiği görsel bir ziyafetin sunulduğu oyunun konusu ise şöyle: İstanbul Efendisi Savleti Efendi, kadıların donatıldığı çok sayıda idari yetkiye sahip bir "baş kadı" olarak, devlet otoritesinin yerel düzeydeki temsilcisidir. Savleti Efendi oğlunun eğitimiyle ilgilenen, kızını çok seven bir baba aynı zamanda dürüst bir kadıdır. Savleti’nin en büyük kusuru ise hurafelere bağlı olmasıdır. Kişisel işlerinde batıl itikatlara göre davransa da devlet işlerinde karar verirken hurafelere dayandığı ve görevini kötüye kullandığı görülmez. Ancak kızı Esma’yı evlendirirken yıldızlara burçlara danışır, kızının gönlüne yön vermek için cinlere perilere bel bağlar ve onun rızasını alma gereği duymaz. Esma ise çarşı esnafı Muhsin Efendi’nin oğlu Safi Çelebi’ye aşıktır.  

GÖNLÜM SEHER YELİ GİBİ

Osmanlı’nın renkli yaşantısını yansıtan oyunda, başkadı Savleti Efendi’nin çarşıyı denetleme sahnelerinde çıkan Ermeni Terzi Agop, Yahudi Bakkal Yuvan, Rumelili Nalbant Durmuş, Kastamonulu Saka Bekir gibi tipler dönemdeki kültürel çeşitliliği göstermek açısından önem taşıyor. Genç oyuncularla tecrübesine şapka çıkartılacak oyuncuları bir araya getiren İstanbul Efendisi dansları, müziği ve oyuncuların performansıyla unutulmaz bir İstanbul hikâyesine hayat veriyor.

ÜÇ OYUN TAVSİYESİ

Bayram tatilini İstanbul’da geçirdik. Boş durmadık, bayramı sahnede oyunlarıyla kutlayan tiyatro emekçilerine katıldık, birkaç oyun izledik. Tiyatro sezonunun başladığı bu günlerde sizlere bir parça rehberlik yapalım, izlenimleri yazalım istedik. Eleştiri yazıları değil okuyacaklarınız… Değerlendirme ve tavsiye yazıları diyelim…Ve kişisel görüşlerim olduğundan köşemde yer vermek istediğimi de ekleyeyim. İyi seyirler.

BÜYÜYÜNCE NE OLACAKSIN ( Ç.O.)

İstanbul Şehir Tiyatroları bu sezon, çocuk ve genç tiyatrosu için önemli adımlar atıyor. Geçenlerde izlediğim bir genel provanın bu adımların niteliğini ortaya koyması anlamında önemli olduğunu düşünüyorum.

Turgut Denizer’ in yazıp yönettiği “Büyünce Ne Olacaksın?” adlı oyun, 11 Ekim 2008’den itibaren Üsküdar Kerem Yılmazer sahnesinde seyircisinin karşısına çıkacak.

Akılda kalıcı bir görsel malzemeyle sunulmuş, kısa ama çarpıcı sahnelerle bütünlüğü yakalamış bir oyun. Çocuğa, çocukluğu dolayısıyla yabancı / başkası gibi davranmayan onu birey olarak kabul eden bir anlayışın ürünü olan oyunu bence kaçırmayın. Her birimizin okul yıllarında kafa patlattığı yarına dair en önemli sorunun cevabını hem çocukların hem de velilerin sorgulaması için harika bir fırsat yakalayacak .

TESTOSTERON

Bir başka tavsiye de Oyun Atölyesi ekibinin sahnelediği Testosteron…Yedi başarılı erkek oyuncu, yönetmenleri Kemal Aydoğan yönetiminde, Andrzej Saramonowıcz’in ilginç metnini  sahnede coşku içinde sahnelemekteler.Öyle böyle bir enerji değil sahnedeki…Gençler yarının tiyatrosunu nasıl sahiplendiklerini göstermek istercesine tüm mimik, jest, söz ve tüm oyunculuk yetileriyle sahnede var oluyorlar. Erkek dünyasının oldukça başarılı aktarıldığı metin bu sebeple erkeklere ayna tutmayı, karşı cinsin mekanizmasını merak eden kadınları aydınlatmayı da başarıyor.Oyunun müzikleri Tolga Çebi’ye ait.

Bu oyunun 18 yaş üstü izleyiciye uygun olduğunu da anımsatalım.

İSTANBUL EFENDİSİ

Müsahipzade Celal Sahnesi’n bir Müsahipzade Celal oyunuyla açıldı. Rejisörlük alanında yükselen grafiğiyle Engin Alkan ve ekibinin performansı dikkat çekici. Alkan özellikle toplu sahnelerin yönetimiyle ve cin fikirleriyle oyunu izlenir kılmayı başaran en önemli unsur olmuş. İzlenir diyorum çünkü oyunun dilini güncellemeyi tercih etmemiş ve kısaltmalar konusunda tutumlu davranmış. Bunlar, iki buçuk saati aşan oyunun seyrini zorlaştırsa da koltukların oyun sonuna dek doluluğunu sağlamak projenin bu metniyle gerçekten başarı.

Oyun sonunda , oyuncuların resimlerinin bulunduğu pano önünde bir yığılma yaşandı.Yüksek ihtimalle siz de aynı duyguyla resimler önünde kalabalık oluşturacak, o oyuncunun ismini öğrenmeye çalışacaksınız.Ben söyleyeyim.O genç oyuncunun adı Çağlar Çorumlu! Oyun, gösterime yeni girmiş olsa da hemen kendi yıldızını yaratıvermiş. İstanbul Efendisi, genç oyuncularla, tecrübesine şapka çıkartılacak ustaların kaynaşmasına da olanak vermiş. Hepimizin aşina olduğu şarkıların, türkülerin yorumlanışının farklılığını da dile getirmeli

İstanbul Efendisi, zamanla daha da oturacak ve tadına tat katacak. Fırsatını bulup izlemelisiniz.

Sertaç Ayvaz / 5 Ekim 2008 / www.herkesetiyatro.com